Η δική μας υπόσχεση θα είναι η συνέχιση του αγώνα
Όλοι/ες στην αντικρατική-αντικαπιταλιστική πορεία της ΔΕΘ
Κάθε χρόνο η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτελεί το μεγαλύτερο πανηγύρι της αστικής δημοκρατίας στην χώρα. Κυβέρνηση και “αντιπολίτευση”, έρχονται με ένα τσουβάλι υποσχέσεις για να παρουσιάσουν το πολιτικό τους πρόγραμμα και το έργο τους. Μάλιστα, η φετινή ΔΕΘ σηματοδοτεί πρακτικά την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, καθώς οι εκλογές αναμένονται έως την ερχόμενη άνοιξη. Σύντομα θα κληθούμε να κάνουμε την κρίσιμη επιλογή της επόμενης κυβέρνησης, δηλαδή των νέων (ή και των ίδιων) καταπιεστών μας. Πρέπει να επιλέξουμε ποια θα είναι η κυβέρνηση που θα ψηφίζει το ένα αντεργατικό νομοσχέδιο μετά το άλλο. Ποια θα μας πετάει έξω από τα σπίτια μας και θα τα χαρίζει στις τράπεζες. Ποια θα πνίγει μετανάστριες στην θάλασσα και ποια θα τις φυλακίζει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ποια θα αποτελεί έναν από τους βασικούς συμμάχους του Ισραήλ ενώ αυτό συνεχίζει την γενοκτονία στην Παλαιστίνη και σφαγιάζει τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Ποια θα καταστρέφει την φύση και θα διαλύει την δημόσια παιδεία και υγεία. Και ποια θα στέλνει τα ένστολα τσιράκια της να μας σαπίσουν στο ξύλο επειδή βγήκαμε στον δρόμο για να διεκδικήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Όμως, όσες βαρύγδουπες υποσχέσεις και να ακούσουμε, όσους αριθμούς και γραφήματα και να μας δείξουν για την υποτιθέμενη ανάπτυξη, δεν μας πείθουν. Αρνούμαστε να επιλέξουμε ποιοι θα είναι οι εντολοδόχοι των συμφερόντων και των κερδών του κεφαλαίου. Ουσιαστική λύση στα προβλήματα μας μπορεί να έρθει μόνο αν δημιουργήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ μας και αν οργανώσουμε και συλλογικοποιήσουμε τον αγώνα μας στον χώρο εργασίας μας, στις σχολές μας, στις γειτονιές μας και σε όλα τα πεδία που υπάρχουμε. Συμμετέχουμε εμείς οι ίδιες και οι ίδιοι άμεσα στην λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων μας και στεκόμαστε μακριά από την ανάθεση των ζωών μας σε εκπροσώπους (έμμισθους ή άμισθους, πλούσιους και μη).
Ο πόλεμος μέσα και έξω από τα σύνορα
Όσο στήνονται οι κάμερες και τα μικρόφωνα για να ξεκινήσει η γιορτή, το ελληνικό κράτος έχει τα χέρια του βουτηγμένα στο αίμα, μέσα και έξω από τα σύνορα. Ως βασικός σύμμαχος του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ και μέλος του ΝΑΤΟ, προσφέρει συστηματική βοήθεια στα στρατεύματα του κατοχικού στρατού (IDF) παρέχοντας τους εφόδια, εξοπλισμό και στρατιωτικές βάσεις (Σούδα) ως ορμητήριο για τις επιθέσεις στις χώρες της Μέσης Ανατολής, και φυσικά με την γενοκτονία στην Παλαιστίνη να συνεχίζεται. Η συνενοχή του ελληνικού κράτους είναι δεδομένη, τόσο με την άμεση εμπλοκή του όσο και με το επικοινωνιακό ξέπλυμα που παρέχει στο Ισραήλ.
Το γενικότερο πολεμικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί, με τον πολυετή πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, τον πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράν και τις επεμβάσεις στην Βενεζουέλα, ωφελεί μονάχα τα συμφέροντα του Κεφαλαίου. Κέρδη από την πολεμική βιομηχανία και την παραγωγή όπλων, κέρδη από την ενέργεια, κέρδη από την αύξηση τιμών, κέρδη από κατασκευαστικές και real estate στα ισοπεδωμένα εδάφη. Ταυτόχρονα, βλέπουμε διαρκή αύξηση των αμυντικών δαπανών, με το ελληνικό κράτος να δίνει απλόχερα δισεκατομμύρια για αγορά φρεγατών, μαχητικών αεροσκαφών κλπ, την εντατικοποίηση της στρατιωτικής θητείας και την επέκταση της στις γυναίκες. Οι ίδιοι που πλουτίζουν πάνω στα πτώματα, μας ζητάνε να θυσιαστούμε για χάρη τους, για την υπεράσπιση της “πατρίδας” με πρόσχημα την “εθνική ενότητα”, την ενότητα δηλαδή μεταξύ των σφαγέων και των καταπιεσμένων. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι ο ξεριζωμός των ανθρώπων από τα σπίτια τους στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν τον θάνατο και να καταφέρουν να επιβιώσουν.
Το ελληνικό κράτος, αφού πρώτα έχει συνδράμει και με το παραπάνω σε αυτήν την κατάσταση, όταν οι μετανάστες φτάνουν στα εδάφη του, είτε τους διώχνει πίσω (pushbacks), είτε τους δολοφονεί (π.χ. 600 νεκροί στην Πύλο) είτε τους φυλακίζει για μήνες σε κλειστές δομές (στρατόπεδα συγκέντρωσης). Πρόσφατο παράδειγμα η εξέγερση των μεταναστ(ρι)ών στην Σιντική Σερρών, που συγκρούονται επανειλημμένα με τους βασανιστές της αστυνομίας, στην προσπάθεια τους να αποδράσουν από το κολαστήριο. Κάποιοι το κατάφεραν, ενώ όσοι συνελήφθησαν καταδικάστηκαν σε 26 μήνες φυλάκισης.
Ταυτόχρονα, με οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όλα τα κράτη μέλη έχουν αυστηροποιήσει τις διαδικασίες χορήγησης ασύλου αλλά και την λειτουργία των δομών/φυλακών που παραμένουν οι αιτούντες άσυλο, ενώ σε περίπτωση απόρριψης προβλέπεται ακόμη και μεταφορά σε τρίτη χώρα (return hub – η Ελλάδα συμφώνησε με την Ουγκάντα), πιθανότατα με πολύ πιο σκληρούς νομικούς και φυσικούς όρους επιβίωσης για τους ίδιους.
Η επίθεση στην τάξη μας και την κοινωνική βάση εντείνεται
Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει ακόμη 3 δις ευρώ στο σιωνιστικό κράτος δολοφόνο του Ισραήλ για την αγορά της δήθεν αδιάτρητης “Ασπίδας του Αχιλλέα”, για τον/την μέσο/η εργαζόμενο/η, ο μισθός δεν φτάνει να καλύψει ούτε τις βασικές ανάγκες, γίνεται καπνός πολύ πριν το τέλος του μήνα.
Η ακρίβεια, που προκαλείται και από την εμπλοκή του ελληνικού κράτους στους συνεχείς πολέμους γύρω μας, έχει χτυπήσει κόκκινο, το κόστος ζωής έχει εκτοξευθεί. Η στέγαση, οι τιμές των ενοικίων και οι λογαριασμοί, φτάνουν να καλύψουν ακόμη και το 60% του μισθού των εργαζομένων. Οι τιμές της ενέργειας έχουν σταθερά ανοδική πορεία και επηρεάζονται από το λεγόμενο “Χρηματιστήριο” που έχει χτιστεί από τους μεγαλοεπιχειρηματίες του κλάδου, με την βοήθεια του κράτους. Οι τιμές των προϊόντων στα σούπερ μάρκετ αυξάνονται ανεξέλεγκτα, όπως και ο πληθωρισμός. Κανένα “καλάθι του νοικοκυριού” δεν μπορεί να καλύψει αυτή την καλπάζουσα άνοδο.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να κάνει το άσπρο μαύρο, μιλώντας για την αύξηση των μισθών και του ΑΕΠ, ξεχνάει όμως πολύ βολικά να αναφέρει πως αυτές οι αυξήσεις δεν επηρεάζουν ούτε στο ελάχιστο θετικά την μεγάλη κοινωνική βάση. Οι εικονικοί δείκτες της οικονομίας, προσεκτικά επιλεγμένοι για να κρύβουν την αλήθεια και να μην γίνονται κατανοητοί από τους απλούς ανθρώπους, δεν μπορούν ωστόσο να αντιστρέψουν την πραγματικότητα που βιώνει το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας: Αυτό που ονομάζεται “ανάπτυξη” δεν είναι παρά τα κέρδη του Κεφαλαίου που αυξάνονται, έναντι των συμφερόντων των εργαζομένων που συνθλίβονται.
Πράγματι όλοι οι τελευταίοι εργασιακοί νόμοι έχουν διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο, προκειμένου να απαντήσουν στις πιο σκληρές απαιτήσεις που θέτει το Κεφάλαιο διαχρονικά. Οι συλλογικές συμβάσεις, που δήθεν επέστρεψαν σε κάποιους κλάδους, λειτουργούν με τρόπο που ωφελεί αποκλειστικά τα αφεντικά και δεν έχουν καμία σχέση με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Η απελευθέρωση του χρόνου εργασίας, τα 13ωρα, καθώς και το “δικαίωμα” απασχόλησης σε περισσότερους από έναν εργοδότες, είναι η ενσάρκωση της πλήρους ελαστικοποίησης της εργασίας. Κυριολεκτικά: Οι εργαζόμενοι/ες γίνονται λάστιχο, καθώς όλα τα παραπάνω συνοδεύονται από την εντατικοποίηση των ρυθμών στην δουλειά, υπό τον φόβο της απόλυσης, αφού η ανεργία παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα και λειτουργεί ως εφεδρεία για τα αφεντικά. Αυτό που θεσμοθετείται πλέον και επίσημα είναι η εξάντληση των εργαζομένων.
Φυσικά, για να μπορέσει το Κεφάλαιο να λειτουργήσει απρόσκοπτα υπό αυτούς τους όρους, απαιτείται το τσάκισμα της οργανωμένης πάλης των εργαζομένων. Η επίθεση του Κράτους στο δικαίωμα της απεργίας και στον συνδικαλισμό, συνοδεύει τις οικονομικές χαρές προς το Κεφάλαιο.
Κάθε εβδομάδα τέσσερις νεκροί εργάτες
Όλα τα παραπάνω έχουν ως τραγικό αποτέλεσμα την ραγδαία αύξηση των θανάτων στους χώρους εργασίας, των εργοδοτικών δολοφονιών δηλαδή, που ονομάζονται “ατυχήματα” από κράτος και ΜΜΕ, αλλά μόνο τέτοια δεν είναι. Για να εξοικονομήσουν ακόμη περισσότερα χρήματα, μερικές πενταροδεκάρες δηλαδή σε σχέση με τα υπερκέρδη τους, τα αφεντικά πραγματοποιούν περικοπές στα κόστη ακόμη και για τα πιο βασικά μέτρα ασφάλειας και προστασίας των εργαζομένων. Σε αυτή την κατάσταση οφείλουμε να συνυπολογίσουμε τα στραβά μάτια και τις διαχρονικές πλάτες του κράτους στο Κεφάλαιο, μέσω της πλήρους υποβάθμισης και υποστελέχωσης των ελεγκτικών μηχανισμών, των σωμάτων επιθεώρησης εργασίας καθώς και της ασφάλειας στους εργασιακούς χώρους.
Τα τελευταία χρόνια η τάξη μας πληρώνει ιδιαίτερα βαρύ φόρο αίματος στα καπιταλιστικά κάτεργα. Χωρίς να υπολογίζουμε καν τα μη θανατηφόρα ατυχήματα, το 2025 ξεπεράσαμε τους 200 νεκρούς, ενώ το 2026 έχουμε μέχρι στιγμής περίπου 100 θανάτους σε χώρους εργασίας, με πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτές σε Βιολάντα και Ασπρόπυργο. Η συντριπτική πλειοψηφία των θανάτων αυτών θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί, αν υπήρχαν τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας ή αν πραγματοποιούνταν οι απαραίτητοι έλεγχοι από τους αρμόδιους φορείς. Η κυβέρνηση, τα λοιπά κόμματα εξουσίας και οι επιχειρηματίες, όλοι όσοι καμώνονται πως κόπτονται για την ανθρώπινη ζωή, έχουν στα χέρια τους το αίμα εκατοντάδων εργαζομένων. Και είναι αμετανόητοι.
Η πατριαρχική βία ως δομικό συστατικό του συστήματος
Κάθε εβδομάδα βλέπουμε να έρχονται στο φως νέα περιστατικά γυναικοκτονιών και περιστατικών έμφυλης βίας ευρύτερα. Όλα αυτά τα περιστατικά δεν είναι βέβαια «μεμονωμένα παραδείγματα», ούτε αποτελέσματα ψυχικών νόσων μεμονωμένων ανδρών, όπως θέλει να τα παρουσιάζει το κυρίαρχο αφήγημα. Είναι η ακραία έκφραση της Πατριαρχίας, η οποία αποτελεί πυλώνα του καπιταλιστικού συστήματος. Το πατριαρχικό μοντέλο διαπαιδαγωγεί τον άνδρα να αντιλαμβάνεται τη γυναίκα ως ιδιοκτησία του. Το κράτος, από τη μεριά του, όχι απλά δεν προστατεύει ουσιαστικά τα θύματα έμφυλης βίας, αλλά αντίθετα, όλοι οι θεσμοί του (αστυνομία, δικαστήρια κλπ) συστηματικά υποβαθμίζουν, αγνοούν και χλευάζουν τις καταγγελίες, και στην ουσία οπλίζουν το χέρι του κάθε γυναικοκτόνου.
Τα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό αυτό είναι δεκάδες, γι’ αυτό και θα αναφέρουμε μόνο 2 που θεωρούμε ενδεικτικά: To πρώτο αφορά το γνωστό σκουπίδι που εμφανίζεται σε τηλεοπτικά πάνελ ως συνδικαλιστής της αστυνομίας και έφτασε μέχρι και να δίνει συμβουλές σε γυναικοκτόνους για να πέσουν στα μαλακά. Το δεύτερο αφορά την δολοφονία της Κ. Γρίβα έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων, η οποία προσπάθησε να καταγγείλει πως φοβόταν για την ζωή της λόγω της βίαιης συμπεριφοράς του συντρόφου της και οι αστυνομικοί την απαξίωσαν πλήρως με αποτέλεσμα, λίγες στιγμές μετά, να δολοφονηθεί στο σημείο εκείνο.
Παράλληλα, θύματα της γενικευμένης συντηρητικοποίησης και της επίδρασης που ασκεί η πατριαρχία σε μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, εγχώρια αλλά και διεθνώς, γίνονται καθημερινά και τα μέλη της lgbtqi+ κοινότητας, των οποίων η ίδια η υπόσταση έρχεται σε αντίθεση με τα πατριαρχικά πρότυπα περί οικογένειας και διαιώνισης του έθνους. Η επιείκεια που δείχνουν αστυνομία και δικαστικές αρχές απέναντι σε τέτοιες επιθέσεις, καθώς και η εξάπλωση της ομοτρανσφοβικής προπαγάνδας σε ΜΜΕ και διαδίκτυο, δίνουν θάρρος στους επίδοξους δράστες και πολλαπλασιάζουν τα περιστατικά.
Η απάντηση, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι απλώς περισσότερη αστυνόμευση ή αυστηρότερη νομοθεσία. Χρειάζεται να αντιληφθούμε ότι ο αγώνας ενάντια στην Πατριαρχία οφείλει να είναι μέρος ενός ευρύτερου αγώνα που αμφισβητεί και πολεμά τα κράτη και το υπάρχον οικονομικό σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση και στην επιβολή της εξουσίας του ισχυρότερου στον πιο αδύναμο. Η γυναικεία χειραφέτηση και η απελευθέρωση των lgbtqi+ ατόμων δεν είναι ξεχωριστή υπόθεση από αυτήν της κοινωνικής επανάστασης.
Το ζήτημα όμως δεν μπορεί να μετατεθεί στις μετεπαναστατικές “καλένδες”. Παράλληλα, με όπλο την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση πρέπει να δυναμώνουμε τις διεκδικήσεις και να χτίσουμε δίκτυα υποστήριξης, τα οποία θα στηρίζουν με όποιον τρόπο μπορούν γυναίκες και θηλυκότητες που βάλλονται από τέτοιες καταστάσεις. Είναι φανερό ότι μόνο αν βασιστούμε στις δικές μας δυνάμεις μπορούμε να φτάσουμε πιο κοντά σε έναν διαφορετικό κόσμο , απελευθερωμένο από την έμφυλη -καθώς και από κάθε είδους άλλη- καταπίεση.
Η επίθεση στο αναρχικό κίνημα και σε όσους/ες αντιστέκονται
Βιώνουμε σήμερα μια ολοένα και πιο στοχευμένη επίθεση απέναντι στο αναρχικό κίνημα και συνολικά απέναντι σε όσους αντιστέκονται στη δυστοπική πολιτική που επιβάλλεται. Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στη Θεσσαλονίκη και τη σκευωρία γύρω από την υπόθεση της Marfin, η επίθεση αυτή εντείνεται μέσα από το διαχρονικό αφήγημα της «πάταξης της τρομοκρατίας». ΜΜΕ, αστυνομία και δικαιοσύνη λειτουργούν ως μηχανισμοί καταστολής, στοχοποιώντας μετανάστριες, φοιτητές, εργαζόμενες και αγωνιστές, επιχειρώντας να διασπάσουν την κοινωνική βάση και να ποινικοποιήσουν κάθε μορφή αντίστασης.
Δεν είναι τυχαίο φυσικά πως στο στόχαστρο βρίσκεται το αναρχικό κίνημα, καθώς αποτελεί ένα από τα πιο μαχητικά και συνεπή κομμάτια της τάξης μας, με σταθερή θέση απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης και εκμετάλλευσης και με αδιαπραγμάτευτη εναντίωση στην εξουσία, το κράτος και το κεφάλαιο. Δεν ξεχνάμε πως, οι ίδιοι μηχανισμοί καταστολής που σήμερα στοχοποιούν τους αγωνιστές, είναι εκείνοι που ευθύνονται για την κρατική βία και τις δολοφονίες, όπως στην πρόσφατη περίπτωση του 20χρονου στο Άργος και εκατοντάδες ακόμη παρόμοια περιστατικά. Είναι γνωστό πως το αναρχικό κίνημα βρίσκεται διαχρονικά αντιμέτωπο με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Όσο κι αν επιχειρούν όμως να το φιμώσουν, να το απομονώσουν και να το λυγίσουν, να είναι βέβαιοι πως δεν θα τα καταφέρουν. Η απάντηση μας παραμένει συλλογική: αλληλεγγύη, οργάνωση και αντίσταση.
Η υποχώρηση και η παραίτηση ποτέ δεν ήταν επιλογή
Όλοι/ες εμείς οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενες, η πολυεθνική εργατική τάξη, δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα που στήνουν για άλλη μια φορά οι κάθε είδους “σωτήρες”, ό,τι χρώμα μανδύα κι αν φορέσουν. Ξέρουμε πια πολύ καλά με τι μοιάζουν οι “ελπίδες” που μας πουλάνε, ενώ παράλληλα υποφέρουμε από τον “ρεαλισμό” του “There is no Alternative”, της δήθεν απουσίας εναλλακτικής στον καπιταλισμό. Οφείλουμε όλοι/ες μας -όσοι και όσες δηλαδή έχουμε πραγματικό συμφέρον, αλλά και την επιθυμία να αλλάξει αυτός ο κόσμος- να αποτινάξουμε από πάνω μας το πέπλο της παραίτησης και της υποχώρησης, όσο σκληρή και αν μοιάζει η καθημερινότητα, όσο παντοδύναμος κι αν φαντάζει ο εχθρός.
Δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ πως η μοναδική προοπτική, η μοναδική πραγματική ελπίδα, βρίσκεται στην συνέχιση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, των αντιστάσεων και των οδοφραγμάτων που στήνουμε απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, καθώς και της επαναστατικής εναλλακτικής που εμείς οι ίδιοι/ες θα χτίσουμε, όλοι/ες μαζί, συλλογικά και από τα κάτω. Μπορεί σήμερα ένας κόσμος ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης να μοιάζει μακρινός και ουτοπικός, όμως, αν για εμάς δεν υπάρχει εναλλακτική, αυτή αφορά την συνέχιση του αγώνα. Του αγώνα για την κατάκτηση αυτού που θέλουν να μας πείσουν πως φαντάζει “αδύνατο”. Όλοι αυτοί οι “ρεαλιστές”, που επικαλούνται το “εφικτό” και εννοούν την συνέχιση της καταπίεσης και την εκμετάλλευσης.
Όλοι και όλες στους δρόμους!
Όλοι και όλες στην αντικρατική και αντικαπιταλιστική διαδήλωση για την ΔΕΘ: Σάββατο 5/9, 6μμ, Καμάρα.
Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Libertatia-συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό και της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός.
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
