Από τη λωρίδα της Γάζας μέχρι τους δρόμους των ευρωπαϊκών μητροπόλεων:
Αλληλεγγύη και δύναμη σε όσους και όσες αντιστέκονται, εξεγείρονται, επαναστατούν!
Στην εποχή της παγκόσμιας όξυνσης της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης απέναντι στην εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, των συνεχών πολέμων, της ανόδου του φασισμού, των γενοκτονιών και των μαζικών δολοφονιών μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα της Ευρώπης, βλέπουμε να ξεπηδούν μια σειρά από δυναμικές κινητοποιήσεις και εξεγέρσεις σε διάφορες γωνιές της ηπείρου, με πυροδότη τη νεολαία και τους φτωχοδιαβόλους, ντόπιους και “ξένους”.
Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι, “όλοι οι λόγοι του κόσμου” όπως συνηθίζουμε να λέμε. Η σπίθα φαίνεται να ανάβει από την ευρεία εξάπλωση της φτώχειας και των περικοπών των κυβερνήσεων σε βασικούς πυλώνες του κράτους πρόνοιας, προκειμένου να διαθέσουν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια των κρατικών προϋπολογισμών στην πολεμική οικονομία.
Στην Αλβανία, μετά από μήνες κινητοποιήσεων ενάντια στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της χώρας από την Κυβέρνηση Ράμα σε ξένα funds, ήταν η σειρά των φοιτητ(ρι)ών να βγουν στους δρόμους των Τιράνων ενάντια στη διαφθορά, την υποβάθμιση της παιδείας και το υψηλό κόστος ζωής.
Στο Βέλγιο παρόμοιοι λόγοι έχουν βγάλει στους δρόμους τη νεολαία της χώρας, με τα συνδικάτα των εργαζομένων να ακολουθούν με την προκήρυξη απεργιών, ενώ η ακρίβεια και οι κοινωνικές ανισότητες βρίσκονται πάντα στο προσκήνιο.
Στην Ιταλία οι διαδηλώσεις ενάντια στην κυβέρνηση της Μελόνι και τις πολιτικές φτωχοποίησης που ακολουθεί, τις περικοπές στην παιδεία, το αυξημένο κόστος ζωής, έχουν επεκταθεί σε παραπάνω από 40 πόλεις και έχουν λάβει ιδιαίτερα μαχητικά χαρακτηριστικά. Οι διαδηλώτ(ρι)ες προέρχονται κυρίως μέσα από τις μεγάλες μάζες της νεολαίας δίχως μέλλον, ανάμεσα τους ακόμη και ανήλικα παιδιά των φτωχότερων περιοχών της χώρας, που φαίνεται να μην εκφράζονται από καμία επίσημη πολιτική οργάνωση, κάτι που τρομάζει την κυβέρνηση ακόμη περισσότερο. Οι κινητοποιήσεις τους συνδυάζονται με τις απεργίες διαφόρων κλάδων σχετικά με την αύξηση των τιμών των καυσίμων, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό κλίμα, με την εθνικιστική κυβέρνηση να απαντά με την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στις πόλεις.
Στην Γαλλία, με επίκεντρο το Παρίσι αλλά και άλλες μεγάλες πόλεις, όπως η Μασσαλία, η Λιμόζ και η Λυών, οι μαθητ(ρι)ες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ξεκίνησαν εκτεταμένες καταλήψεις στα σχολεία τους και βγήκαν στους δρόμους. Τα αιτήματά τους ξεκινούν από την εναντίωση στην ολοένα και αυξανόμενη υποβάθμιση της παιδείας, τη σταδιακά δυσκολότερη πρόσβαση στη δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση, τις ελλείψεις υποδομών και τα σχολικά συγκροτήματα που καταρρέουν, αλλά δεν μένουν μόνο εκεί: Οι Γάλλοι/ιδες μαθητ(ρι)ες εξεγείρονται ενάντια σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μοιάζει με φυλακή. Που τους/τις κρατάει κλεισμένους/ες μέσα σε τέσσερις τοίχους για 10 ολόκληρες ώρες κάθε μέρα, με ελλειπή διαλείμματα, εμποδίζοντάς τους/τες να έχουν οποιαδήποτε ποιοτική κοινωνική ζωή, να αθληθούν, να διασκεδάσουν, να ζήσουν. Μαζί τους και οι “κολασμένοι” των φτωχών προαστίων, τα κατώτερα στρώματα του προλεταριάτου με το έντονο μεταναστευτικό υπόβαθρο, άνθρωποι με καταγωγή από χώρες διαλυμένες από τη γαλλική αποικιοκρατία, καθώς και μεγάλα κομμάτια του ριζοσπαστικού κινήματος.
Τα κινήματα αυτά έχουν απέναντί τους τις κυβερνήσεις των χωρών τους και τις αστυνομίες τους, που τους επιτίθενται με βία και τους πυροβολούν με πλαστικές σφαίρες στο ψαχνό. Αλλά όχι μόνο: Αντίπαλός τους είναι η παγκόσμια αντίδραση, τα Κράτη και το Κεφάλαιο συνολικά. Οι πολιτικές ηγεσίες όλων των “ανεπτυγμένων” χωρών της “πολιτισμένης Δύσης”, συντονισμένες, δηλώνουν τη “φρίκη” τους απέναντι στις ταραχές και τις λεηλασίες. Οι ίδιοι που επέτρεψαν και ενίσχυσαν πολιτικά και υλικά τη συθέμελη ισοπέδωση ολόκληρης της Γάζας, οι συνένοχοι και συμμέτοχοι στη δολοφονία δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη και στη σύνθλιψη ολόκληρων χωρών κάτω από τις βόμβες τους, χύνουν κροκοδείλια δάκρυα μπροστά στην καταστροφή του ενός ή του άλλου μνημείου σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη, αναπαράγοντας αυτούσια την ακροδεξιά, φασιστική ατζέντα που μιλάει για “ισλαμιστές”, για “βαρβάρους λαθρομετανάστες” και “ακροαριστερούς τρομοκράτες”. Οι ίδιοι που πετούν στη φτώχεια και την εξαθλίωση την παγκόσμια εργατική τάξη, φρίττουν όταν αυτοί που έχουν στερηθεί τα πάντα, απαλλοτριώνουν μέσα από τους ναούς του εμπορεύματος μικρό μέρος των αγαθών τα οποία μόνο στα όνειρά τους είχαν φανταστεί.
Ανάμεσα σε αυτούς τους πολιτικούς σαλτιμπάγκους που δηλώνουν ευθαρσώς πως δεν θα επιτρέψουν η κατάσταση αυτή να εξαπλωθεί στη δική τους χώρα, δεν θα μπορούσαν να μην βρίσκονται κορυφαία στελέχη της Ελληνικής Κυβέρνησης, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Κυρανάκης αλλά και εσχάτως ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Είναι πασιφανές πως τρέμουν στο ενδεχόμενο οι καταπιεσμένοι/ές στη χώρα μας να ακολουθήσουν επιτέλους το παράδειγμα της Γαλλίας, της Αλβανίας, της Ιταλίας, του Βελγίου. Για αυτό και έχουν βάλει τα πιστά τους μαντρόσκυλα, τους πληρωμένους δημοσιογράφους, να τρομολαγνούν.
Δεν πιστεύουμε λέξη από όσα παπαγαλίζουν τα καλοταϊσμένα ΜΜΕ της αστικής τάξης.
Στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα δίπλα σε όσους και όσες αντιστέκονται, εξεγείρονται, επαναστατούν απέναντι στη βαρβαρότητα, την καταπίεση και την εκμετάλλευση του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος.
Είναι ώρα πια οι καταπιεσμένες και εκμεταλλευόμενες τάξεις και στη χώρα μας να ξεπεράσουν τις κοινοβουλευτικές και θεσμικές τους αυταπάτες. Οι ζωές μας γίνονται κάθε μέρα και χειρότερες. Ο πόλεμος μας χτυπάει την πόρτα και αυτοί που θα κληθούν να πεθάνουν για τα συμφέροντα των αφεντικών δεν είναι άλλοι από τους προλετάριους της κάθε χώρας. Η απάθεια και η αδράνεια πρέπει να σπάσουν. Οι εκλογές και οι προσευχές δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα. Τίποτα δεν κερδίζεται με την παλάμη απλωμένη. Τα πάντα κερδίζονται με την γροθιά υψωμένη.
Και όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά από κάποιον διαδηλωτή στα Τίρανα:
“Αν είναι να ζήσουμε, ας ζήσουμε ελεύθεροι. Αν είναι να πεθάνουμε, ας πεθάνουμε όρθιοι, σαν τα δέντρα”.
Ή όπως λέει το γνωστό τραγούδι:
“Η δύναμη βγαίνει απ’ τις γροθιές κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα”.
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
