Category: Κειμενα

Categories
General Αφισες Κειμενα

Κείμενο και ηλεκτρονική αφίσα για τις πρόσφατες εξεγέρσεις στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις

Από τη λωρίδα της Γάζας μέχρι τους δρόμους των ευρωπαϊκών μητροπόλεων:

Αλληλεγγύη και δύναμη σε όσους και όσες αντιστέκονται, εξεγείρονται, επαναστατούν!

Στην εποχή της παγκόσμιας όξυνσης της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης απέναντι στην εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, των συνεχών πολέμων, της ανόδου του φασισμού, των γενοκτονιών και των μαζικών δολοφονιών μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα της Ευρώπης, βλέπουμε να ξεπηδούν μια σειρά από δυναμικές κινητοποιήσεις και εξεγέρσεις σε διάφορες γωνιές της ηπείρου, με πυροδότη τη νεολαία και τους φτωχοδιαβόλους, ντόπιους και “ξένους”.

Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι, “όλοι οι λόγοι του κόσμου” όπως συνηθίζουμε να λέμε. Η σπίθα φαίνεται να ανάβει από την ευρεία εξάπλωση της φτώχειας και των περικοπών των κυβερνήσεων σε βασικούς πυλώνες του κράτους πρόνοιας, προκειμένου να διαθέσουν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια των κρατικών προϋπολογισμών στην πολεμική οικονομία.

Στην Αλβανία, μετά από μήνες κινητοποιήσεων ενάντια στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της χώρας από την Κυβέρνηση Ράμα σε ξένα funds, ήταν η σειρά των φοιτητ(ρι)ών να βγουν στους δρόμους των Τιράνων ενάντια στη διαφθορά, την υποβάθμιση της παιδείας και το υψηλό κόστος ζωής.

Στο Βέλγιο παρόμοιοι λόγοι έχουν βγάλει στους δρόμους τη νεολαία της χώρας, με τα συνδικάτα των εργαζομένων να ακολουθούν με την προκήρυξη απεργιών, ενώ η ακρίβεια και οι κοινωνικές ανισότητες βρίσκονται πάντα στο προσκήνιο.

Στην Ιταλία οι διαδηλώσεις ενάντια στην κυβέρνηση της Μελόνι και τις πολιτικές φτωχοποίησης που ακολουθεί, τις περικοπές στην παιδεία, το αυξημένο κόστος ζωής, έχουν επεκταθεί σε παραπάνω από 40 πόλεις και έχουν λάβει ιδιαίτερα μαχητικά χαρακτηριστικά. Οι διαδηλώτ(ρι)ες προέρχονται κυρίως μέσα από τις μεγάλες μάζες της νεολαίας δίχως μέλλον, ανάμεσα τους ακόμη και ανήλικα παιδιά των φτωχότερων περιοχών της χώρας, που φαίνεται να μην εκφράζονται από καμία επίσημη πολιτική οργάνωση, κάτι που τρομάζει την κυβέρνηση ακόμη περισσότερο. Οι κινητοποιήσεις τους συνδυάζονται με τις απεργίες διαφόρων κλάδων σχετικά με την αύξηση των τιμών των καυσίμων, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό κλίμα, με την εθνικιστική κυβέρνηση να απαντά με την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στις πόλεις.

Στην Γαλλία, με επίκεντρο το Παρίσι αλλά και άλλες μεγάλες πόλεις, όπως η Μασσαλία, η Λιμόζ και η Λυών, οι μαθητ(ρι)ες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ξεκίνησαν εκτεταμένες καταλήψεις στα σχολεία τους και βγήκαν στους δρόμους. Τα αιτήματά τους ξεκινούν από την εναντίωση στην ολοένα και αυξανόμενη υποβάθμιση της παιδείας, τη σταδιακά δυσκολότερη πρόσβαση στη δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση, τις ελλείψεις υποδομών και τα σχολικά συγκροτήματα που καταρρέουν, αλλά δεν μένουν μόνο εκεί: Οι Γάλλοι/ιδες μαθητ(ρι)ες εξεγείρονται ενάντια σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μοιάζει με φυλακή. Που τους/τις κρατάει κλεισμένους/ες μέσα σε τέσσερις τοίχους για 10 ολόκληρες ώρες κάθε μέρα, με ελλειπή διαλείμματα, εμποδίζοντάς τους/τες να έχουν οποιαδήποτε ποιοτική κοινωνική ζωή, να αθληθούν, να διασκεδάσουν, να ζήσουν. Μαζί τους και οι “κολασμένοι” των φτωχών προαστίων, τα κατώτερα στρώματα του προλεταριάτου με το έντονο μεταναστευτικό υπόβαθρο, άνθρωποι με καταγωγή από χώρες διαλυμένες από τη γαλλική αποικιοκρατία, καθώς και μεγάλα κομμάτια του ριζοσπαστικού κινήματος.

Τα κινήματα αυτά έχουν απέναντί τους τις κυβερνήσεις των χωρών τους και τις αστυνομίες τους, που τους επιτίθενται με βία και τους πυροβολούν με πλαστικές σφαίρες στο ψαχνό. Αλλά όχι μόνο: Αντίπαλός τους είναι η παγκόσμια αντίδραση, τα Κράτη και το Κεφάλαιο συνολικά. Οι πολιτικές ηγεσίες όλων των “ανεπτυγμένων” χωρών της “πολιτισμένης Δύσης”, συντονισμένες, δηλώνουν τη “φρίκη” τους απέναντι στις ταραχές και τις λεηλασίες. Οι ίδιοι που επέτρεψαν και ενίσχυσαν πολιτικά και υλικά τη συθέμελη ισοπέδωση ολόκληρης της Γάζας, οι συνένοχοι και συμμέτοχοι στη δολοφονία δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη και στη σύνθλιψη ολόκληρων χωρών κάτω από τις βόμβες τους, χύνουν κροκοδείλια δάκρυα μπροστά στην καταστροφή του ενός ή του άλλου μνημείου σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη, αναπαράγοντας αυτούσια την ακροδεξιά, φασιστική ατζέντα που μιλάει για “ισλαμιστές”, για “βαρβάρους λαθρομετανάστες” και “ακροαριστερούς τρομοκράτες”. Οι ίδιοι που πετούν στη φτώχεια και την εξαθλίωση την παγκόσμια εργατική τάξη, φρίττουν όταν αυτοί που έχουν στερηθεί τα πάντα, απαλλοτριώνουν μέσα από τους ναούς του εμπορεύματος μικρό μέρος των αγαθών τα οποία μόνο στα όνειρά τους είχαν φανταστεί.

Ανάμεσα σε αυτούς τους πολιτικούς σαλτιμπάγκους που δηλώνουν ευθαρσώς πως δεν θα επιτρέψουν η κατάσταση αυτή να εξαπλωθεί στη δική τους χώρα, δεν θα μπορούσαν να μην βρίσκονται κορυφαία στελέχη της Ελληνικής Κυβέρνησης, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Κυρανάκης αλλά και εσχάτως ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Είναι πασιφανές πως τρέμουν στο ενδεχόμενο οι καταπιεσμένοι/ές στη χώρα μας να ακολουθήσουν επιτέλους το παράδειγμα της Γαλλίας, της Αλβανίας, της Ιταλίας, του Βελγίου. Για αυτό και έχουν βάλει τα πιστά τους μαντρόσκυλα, τους πληρωμένους δημοσιογράφους, να τρομολαγνούν.

Δεν πιστεύουμε λέξη από όσα παπαγαλίζουν τα καλοταϊσμένα ΜΜΕ της αστικής τάξης.

Στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα δίπλα σε όσους και όσες αντιστέκονται, εξεγείρονται, επαναστατούν απέναντι στη βαρβαρότητα, την καταπίεση και την εκμετάλλευση του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος.

Είναι ώρα πια οι καταπιεσμένες και εκμεταλλευόμενες τάξεις και στη χώρα μας να ξεπεράσουν τις κοινοβουλευτικές και θεσμικές τους αυταπάτες. Οι ζωές μας γίνονται κάθε μέρα και χειρότερες. Ο πόλεμος μας χτυπάει την πόρτα και αυτοί που θα κληθούν να πεθάνουν για τα συμφέροντα των αφεντικών δεν είναι άλλοι από τους προλετάριους της κάθε χώρας. Η απάθεια και η αδράνεια πρέπει να σπάσουν. Οι εκλογές και οι προσευχές δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα. Τίποτα δεν κερδίζεται με την παλάμη απλωμένη. Τα πάντα κερδίζονται με την γροθιά υψωμένη.

Και όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά από κάποιον διαδηλωτή στα Τίρανα:
“Αν είναι να ζήσουμε, ας ζήσουμε ελεύθεροι. Αν είναι να πεθάνουμε, ας πεθάνουμε όρθιοι, σαν τα δέντρα”.

Ή όπως λέει το γνωστό τραγούδι:
“Η δύναμη βγαίνει απ’ τις γροθιές κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα”.

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Categories
General Αφισες Δρασεις Κειμενα

Μικροφωνική – Συγκέντρωση σχετικά με τον νέο αντιμεταναστευτικό νόμο (8/10, 19:00)

Μικροφωνική – Συγκέντρωση σχετικά με τον νέο αντι-μεταναστευτικό νόμο
Πέμπτη 8/10, 19:00, Στάση Μετρό Αγίας Σοφίας
Σχετικά με τον νέο αντι-μεταναστευτικό νόμο:
«Το μεταναστευτικό κατά την άποψή μου μπορεί να λυθεί με δύο τρόπους, οι οποίοι σιγά σιγά πρέπει να λέγονται ξεκάθαρα. Ο πρώτος τρόπος είναι η φύλαξη των συνόρων, να καταλάβουμε τι εννοούμε, φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες, και για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί…Πρέπει να περνάνε χειρότερα. Η ζωή τους, η κόλαση, να φαντάζει παράδεισος σ’ αυτά που θα ζουν εδώ πέρα»
Τα παραπάνω αποτελούν δηλώσεις του φασίστα υπουργού μετανάστευσης και ασύλου Θάνου Πλεύρη το 2011, όντας τότε μέλος του ακροδεξιού κόμματος ΛΑΟΣ, μαζί με άλλα στελέχη της ΝΔ. Στην εποχή μας, το μεταναστευτικό παρουσιάζεται ως μία από τις μεγαλύτερες «απειλές» για την Ευρώπη. Κυβερνήσεις και μέσα ενημέρωσης καλλιεργούν συστηματικά τον φόβο, το μίσος και τον ρατσισμό, μετατρέποντας τους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους σε αποδιοπομπαίους τράγους για κάθε κοινωνικό πρόβλημα, καλώντας ανοιχτά ακόμα και σε δολοφονίες εναντίον τους. Στην Ελλάδα βλέπουμε συστηματικά να καλλιεργούνται τέτοιες αφηγήσεις σχεδόν από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα της βουλής, που αποτελείται κατά βάση από φιλελεύθερους, ακροδεξιούς και φανατικούς χριστιανούς.
Την ίδια στιγμή, τα πραγματικά αίτια της μετανάστευσης μένουν κρυμμένα πίσω από τις ακροδεξιές ρητορικές. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν εγκαταλείπουν τον τόπο τους από επιλογή. Φεύγουν εξαιτίας πολέμων, δικτατοριών, φτώχειας, περιβαλλοντικών καταστροφών. Αυτές οι άθλιες συνθήκες προκαλούνται διαχρονικά από τα δυτικά καπιταλιστικά κράτη και τις πολεμικές και οικονομικές διακρατικές συμμαχίες (ΝΑΤΟ, ΕΕ). Σε Αφρική, Δυτική Ασία, Νότια Αμερική, η αποικιοκρατία και αργότερα οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις διαλύουν υποδομές και οικονομίες και αποσυνθέτουν κοινωνίες εδώ και αιώνες, ώστε το δυτικό Κεφάλαιο να μπορεί να εκμεταλλευτεί τον τοπικό πλούτο, τις αγορές και τους εμπορικούς δρόμους. Σπέρνουν την διχόνοια, τους εμφυλίους πολέμους, οπλίζουν δικτατορικά καθεστώτα, υποβοηθούν τις γενοκτονίες.
Στην πρόσφατη περίπτωση των μεταναστ(ρι)ών στην Θέουτα, που προσπάθησαν να “εισέλθουν παράνομα στην Ισπανία και την Ε.Ε.” παρακινούμενοι/ες από αγνώστου προελεύσεως fake news σε σχέση με την δυνατότητα “νομιμοποίησής” τους, έχουμε την περίπτωση μιας εκ των τελευταίων ευρωπαϊκών αποικιών, έναν “Ισπανικό” θύλακα σε Αφρικανικό έδαφος, που σε μια αντιστροφή της ιστορικής πραγματικότητας, δέχθηκε δήθεν “οργανωμένη εισβολή”. Οι περισσότεροι/ες από τους/τις χιλιάδες μετανάστ(ρι)ες που πέρασαν τα “Ευρωπαϊκά” σύνορα, στο έδαφος βέβαια της δικής τους ηπείρου, επέστρεψαν σύντομα οικειοθελώς, αλλά και μετά την βίαιη απάντηση του δήθεν προοδευτικού Ισπανικού Κράτους. Οι λιγοστοί που έμειναν, υφίστανται την ρατσιστική βία από “ντόπιους”, δηλαδή Ισπανούς πολίτες, υποκινούμενη από οργανωμένους φασίστες, με επιθέσεις στους καταυλισμούς τους και παρεμπόδιση της διανομής τροφίμων από ανθρωπιστικές οργανώσεις.
Η αντιμετώπιση, λοιπόν, αυτών των ανθρώπων από την λεγόμενη «πολιτισμένη Δύση» αποτελεί ένα δείγμα της απανθρωπιάς και του μίσους που καλλιεργείται απέναντι στους μετανάστες. Τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί αμέτρητα περιστατικά από διεθνείς οργανισμούς και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σχετικά με παράνομες επαναπροωθήσεις, αυθαίρετες κρατήσεις, βίαιες συμπεριφορές και δολοφονίες στα σύνορα.
Στην Ελλάδα όλα αυτά συμβαίνουν σχεδόν σε καθημερινή βάση, τόσο στα θαλάσσια σύνορα, όσο και στον Έβρο και το μεγαλύτερο ποσοστό των περιστατικών αυτών δεν φτάνουν ποτέ στα αυτιά μας. Το λιμενικό, οι συνοριοφύλακες, πολλές φορές μάλιστα μαζί με παραστρατιωτικές μονάδες, χτυπούν, ληστεύουν, βιάζουν και πνίγουν μετανάστες και μετανάστριες στα σύνορα. Τρανό παράδειγμα αποτελεί το ναυάγιο της Πύλου με τους τουλάχιστον 600 δολοφονημένους μετανάστες και μετανάστριες (ανάμεσά τους και πολλά παιδιά).
Ταυτόχρονα, η πραγματικότητα για όσους και όσες επιβιώνουν το πέρασμα των συνόρων, αλλά εντοπίζονται από τις ελληνικές αρχές, είναι εξίσου βασανιστική. Ο εγκλεισμός σε καμπ κολαστήρια, που στερούνται ακόμη και των πιο υποτυπωδών υποδομών, ιδίως σε σχέση με την υγεία και την περίθαλψη, δημιουργεί μια ανυπόφορη συνθήκη. Η πρόσφατη εξέγερση στο καμπ της Σιντικής στις Σέρρες έχει ως αιτία ακριβώς όλα τα παραπάνω, αφού οι συνεχείς εκκλήσεις των μεταναστ(ρι)ών επάνω ακόμη και στα πιο βασικά ζητήματα μιας αξιοπρεπούς, ανθρώπινης διαβίωσης αντιμετωπίζονταν με βία και καταστολή. Οι συλλήψεις 23 ανθρώπων και η καταδίκη τους με ποινές πολύμηνων φυλακίσεων, καθώς και τα σχέδια για απέλασή τους στην Αφρική, είναι η απάντηση του Ελληνικού Κράτους απέναντι σε ανθρώπους που δεν είχαν πια τίποτε άλλο να διαπραγματευτούν πριν καταφύγουν σε μια εξέγερση και αποτελεί ένα προειδοποιητικό μήνυμα.
Ο νέος αντι-μεταναστευτικός νόμος που ψηφίστηκε στην Ελλάδα και ακολουθεί την Ευρωπαϊκή οδηγία, κινείται ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση. Παρουσιάζεται ως μέσο για πιο γρήγορες και αποτελεσματικές διαδικασίες, όμως στην πράξη κάνει την διαδικασία ασύλου πολύ πιο δύσκολη και ενισχύει την παράνομη κράτηση και τις απελάσεις. Η παραμονή σε κλειστά κέντρα όσο εξετάζεται το αίτημα ασύλου γίνεται βασικός κανόνας, ενώ, παρόλο που οι διαδικασίες εξέτασης του ασύλου επιταχύνονται, αυτό ουσιαστικά οδηγεί σε πολύ πιο επιπόλαιες κρίσεις και άρα αρνητικές αποφάσεις σχετικά με τα συγκεκριμένα αιτήματα, αφού σε καμία περίπτωση δεν υπάρχουν οι απαραίτητες συνθήκες (έλλειψη προσωπικού και υποδομών) για να γίνουν ταχύτερα αυτές οι διαδικασίες. Επομένως, στην ουσία, αυτή η τακτική λειτουργεί ως ακόμα ένα εργαλείο για την γρηγορότερη απέλαση των μεταναστ(ρι)ών που φτάνουν στην χώρα.
Παράλληλα, η δημιουργία των λεγόμενων return hubs, δηλαδή κέντρων επιστροφής σε τρίτες χώρες, ανοίγει ένα νέο και ιδιαίτερα ανησυχητικό κεφάλαιο. Πρόκειται για μια πολιτική φασιστικής έμπνευσης, που απαλείφει την ίδια την αξία της ανθρώπινης υπόστασης και του δικαιώματος που έχουν όλοι άνθρωποι σε μια αξιοπρεπή ζωή. Με τον νέο νόμο λοιπόν, σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης ασύλου, οι άνθρωποι θα μπορούν να μεταφέρονται εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε χώρες με τις οποίες δεν έχουν καμία σχέση, για άγνωστο χρονικό διάστημα και υπό συνθήκες που παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ασαφείς. Με αυτό τον τρόπο οι μετανάστ(ρι)ες γίνονται ουσιαστικά μπαλάκια που πετιούνται από εδώ και από εκεί, χωρίς καμία διασφάλιση για κανένα δικαίωμα τους.
Ταυτόχρονα εφαρμόζεται υποχρεωτικό “screening” για όσους εισέρχονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή συλλογή βιομετρικών δεδομένων, ακόμη και από παιδιά ηλικίας μόλις έξι ετών και καταχώρισή τους σε κοινή ευρωπαϊκή βάση δεδομένων. Το συγκεκριμένο μέτρο ενισχύει την παρακολούθηση τους και δυσχεραίνει σημαντικά οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια εισόδου στην Ευρώπη μετά από την επιστροφή τους.
Την ίδια στιγμή, οι πρόσφατες αλλαγές περιορίζουν τον ρόλο των ΜΚΟ στη νομική εκπροσώπηση αιτούντων άσυλο και αυτή ανατίθεται σε δικηγόρους διορισμένους από το κράτος, οι οποίοι μάλιστα ανταμείβονται με επιπλέον χρήματα (250 ευρώ – τόσο κοστολογείται η ανθρώπινη ζωή για το κράτος και το κεφάλαιο) αν πείσουν τους μετανάστες να αποχωρήσουν οικειοθελώς. Πέρα απ’ το ότι καταπατούνται για ακόμα μία φορά θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, αφού δεν επιτρέπεται ούτε μία ανεξάρτητη νομική υποστήριξη, η υπαγωγή αυτής της διαδικασίας υπό κρατικό έλεγχο είναι σαφές, λόγω και του γενικότερου κλίματος που διαπνέει την συγκεκριμένη ευρωπαϊκή οδηγία, πως έχει ως απώτερο στόχο να ελαχιστοποιηθεί η δυνατότητα παροχής ασύλου στους μετανάστες.
Όλα αυτά δεν αποτελούν μεμονωμένα μέτρα αλλά κομμάτια της ίδιας πολιτικής. Είναι οι πολιτικές του Ελληνικού Κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επενδύουν στην “ασφάλεια”, στον έλεγχο και στην καταστολή για να ενισχύσουν το αφήγημα για την αναγκαιότητα των πολεμικών οικονομιών. Αυτό συμβαίνει, ως έναν βαθμό, διότι η μοναδική βιομηχανία η οποία είναι κερδοφόρα αυτή την στιγμή για την Ευρωπαϊκή αστική τάξη και το Κεφάλαιο είναι η πολεμική, αφού η Ευρώπη έχει μείνει πίσω στον τομέα της τεχνολογίας , συγκριτικά τόσο με την Αμερική, όσο και με την Ασία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι μετανάστ(ρι)ες αντιμετωπίζονται όχι ως άνθρωποι με δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή ζωή αλλά ως εισβολείς.
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι περισσότερα σύνορα, περισσότερα στρατόπεδα και περισσότερη καταστολή. Η απάντηση βρίσκεται στην αλληλεγγύη ανάμεσα στους καταπιεσμένους και τις εκμεταλλευόμενες, ντόπιους/ες και μετανάστ(ρι)ες, ανεξάρτητα από εθνικότητα, θρησκεία και άλλους επίπλαστους διαχωρισμούς που καλλιεργούνται από την εξουσία.
Στον κοινό αγώνα απέναντι σε όσους κερδίζουν από τους πολέμους, την εκμετάλλευση και την εξαθλίωση μας. Γιατί οι εργαζόμενοι, οι καταπιεσμένοι και οι μετανάστριες δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους. Αντίθετα, έχουν κοινό συμφέρον να αντισταθούν σε ένα σύστημα που παράγει φτώχεια, πολέμους, θάνατο και δυστυχία. Γιατί όλοι και όλες ανεξαιρέτως έχουμε δικαίωμα σε μία ζωή όπου θα κυριαρχούν οι αξίες της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.
Μέχρι τότε, δεν πρέπει να επιτρέψουμε συνάνθρωποί μας να πέσουν θύματα αυτού του αδίστακτου πολέμου που διεξάγεται απέναντι τους. Να στήσουμε ανάχωμα στα απάνθρωπα σχέδια του Κράτους και του Κεφαλαίου ενάντια στους/στις μετανάστ(ρι)ες.
🏴 Οριζόντια Κίνηση – για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό 🚩
Categories
General Δρασεις Κειμενα

Παρέμβαση γειτονιάς για τον νεο αντιμεταναστευτικό νόμο

Εικόνες από παρέμβαση που πραγματοποίησε η ομάδα μας στην γειτονιά της Παναγίας Φανερωμένης, περιοχή με έντονο μεταναστευτικό και εργατικό στοιχείο. Η παρέμβαση αφορούσε τον πρόσφατο αντι-μεταναστευτικό νόμο, ο οποίος ψηφίστηκε από την Βουλή μερικούς μήνες πριν και περιλαμβάνει την ενσωμάτωση οδηγιών της Ε.Ε., οι οποίες οξύνουν την επίθεση στους/στις μετανάστ(ρι)ες.
Οι μετανάστ(ρι)ες δεν είναι εισβολείς, είναι ταξικά μας αδέρφια!
Ακολουθεί το κείμενο που μοιράσαμε σε σπίτια της γειτονιάς:
Σχετικά με τον νέο αντι-μεταναστευτικό νόμο
«Το μεταναστευτικό κατά την άποψή μου μπορεί να λυθεί με δύο τρόπους, οι οποίοι σιγά σιγά πρέπει να λέγονται ξεκάθαρα. Ο πρώτος τρόπος είναι η φύλαξη των συνόρων, να καταλάβουμε τι εννοούμε, φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες, και για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί…Πρέπει να περνάνε χειρότερα. Η ζωή τους, η κόλαση, να φαντάζει παράδεισος σ’ αυτά που θα ζουν εδώ πέρα»
Τα παραπάνω αποτελούν δηλώσεις του φασίστα υπουργού μετανάστευσης και ασύλου Θάνου Πλεύρη το 2011, όντας τότε μέλος του ακροδεξιού κόμματος ΛΑΟΣ, μαζί με άλλα στελέχη της ΝΔ. Στην εποχή μας, το μεταναστευτικό παρουσιάζεται ως μία από τις μεγαλύτερες «απειλές» για την Ευρώπη. Κυβερνήσεις και μέσα ενημέρωσης καλλιεργούν συστηματικά τον φόβο, το μίσος και τον ρατσισμό, μετατρέποντας τους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους σε αποδιοπομπαίους τράγους για κάθε κοινωνικό πρόβλημα, καλώντας ανοιχτά ακόμα και σε δολοφονίες εναντίον τους. Στην Ελλάδα βλέπουμε συστηματικά να καλλιεργούνται τέτοιες αφηγήσεις σχεδόν από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα της βουλής, που αποτελείται κατά βάση από φιλελεύθερους, ακροδεξιούς και φανατικούς χριστιανούς.
Την ίδια στιγμή, τα πραγματικά αίτια της μετανάστευσης μένουν κρυμμένα πίσω από τις ακροδεξιές ρητορικές. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν εγκαταλείπουν τον τόπο τους από επιλογή. Φεύγουν εξαιτίας πολέμων, δικτατοριών, φτώχειας, περιβαλλοντικών καταστροφών. Αυτές οι άθλιες συνθήκες προκαλούνται διαχρονικά από τα δυτικά καπιταλιστικά κράτη και τις πολεμικές και οικονομικές διακρατικές συμμαχίες (ΝΑΤΟ, ΕΕ). Σε Αφρική, Δυτική Ασία, Νότια Αμερική, η αποικιοκρατία και αργότερα οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις διαλύουν υποδομές και οικονομίες και αποσυνθέτουν κοινωνίες εδώ και αιώνες, ώστε το δυτικό Κεφάλαιο να μπορεί να εκμεταλλευτεί τον τοπικό πλούτο, τις αγορές και τους εμπορικούς δρόμους. Σπέρνουν την διχόνοια, τους εμφυλίους πολέμους, οπλίζουν δικτατορικά καθεστώτα, υποβοηθούν τις γενοκτονίες.
Στην πρόσφατη περίπτωση των μεταναστ(ρι)ών στην Θέουτα, που προσπάθησαν να “εισέλθουν παράνομα στην Ισπανία και την Ε.Ε.” παρακινούμενοι/ες από αγνώστου προελεύσεως fake news σε σχέση με την δυνατότητα “νομιμοποίησής” τους, έχουμε την περίπτωση μιας εκ των τελευταίων ευρωπαϊκών αποικιών, έναν “Ισπανικό” θύλακα σε Αφρικανικό έδαφος, που σε μια αντιστροφή της ιστορικής πραγματικότητας, δέχθηκε δήθεν “οργανωμένη εισβολή”. Οι περισσότεροι/ες από τους/τις χιλιάδες μετανάστ(ρι)ες που πέρασαν τα “Ευρωπαϊκά” σύνορα, στο έδαφος βέβαια της δικής τους ηπείρου, επέστρεψαν σύντομα οικειοθελώς, αλλά και μετά την βίαιη απάντηση του δήθεν προοδευτικού Ισπανικού Κράτους. Οι λιγοστοί που έμειναν, υφίστανται την ρατσιστική βία από “ντόπιους”, δηλαδή Ισπανούς πολίτες, υποκινούμενη από οργανωμένους φασίστες, με επιθέσεις στους καταυλισμούς τους και παρεμπόδιση της διανομής τροφίμων από ανθρωπιστικές οργανώσεις.
Η αντιμετώπιση, λοιπόν, αυτών των ανθρώπων από την λεγόμενη «πολιτισμένη Δύση» αποτελεί ένα δείγμα της απανθρωπιάς και του μίσους που καλλιεργείται απέναντι στους μετανάστες. Τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί αμέτρητα περιστατικά από διεθνείς οργανισμούς και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σχετικά με παράνομες επαναπροωθήσεις, αυθαίρετες κρατήσεις, βίαιες συμπεριφορές και δολοφονίες στα σύνορα.
Στην Ελλάδα όλα αυτά συμβαίνουν σχεδόν σε καθημερινή βάση, τόσο στα θαλάσσια σύνορα, όσο και στον Έβρο και το μεγαλύτερο ποσοστό των περιστατικών αυτών δεν φτάνουν ποτέ στα αυτιά μας. Το λιμενικό, οι συνοριοφύλακες, πολλές φορές μάλιστα μαζί με παραστρατιωτικές μονάδες, χτυπούν, ληστεύουν, βιάζουν και πνίγουν μετανάστες και μετανάστριες στα σύνορα. Τρανό παράδειγμα αποτελεί το ναυάγιο της Πύλου με τους τουλάχιστον 600 δολοφονημένους μετανάστες και μετανάστριες (ανάμεσά τους και πολλά παιδιά).
Ταυτόχρονα, η πραγματικότητα για όσους και όσες επιβιώνουν το πέρασμα των συνόρων, αλλά εντοπίζονται από τις ελληνικές αρχές, είναι εξίσου βασανιστική. Ο εγκλεισμός σε καμπ κολαστήρια, που στερούνται ακόμη και των πιο υποτυπωδών υποδομών, ιδίως σε σχέση με την υγεία και την περίθαλψη, δημιουργεί μια ανυπόφορη συνθήκη. Η πρόσφατη εξέγερση στο καμπ της Σιντικής στις Σέρρες έχει ως αιτία ακριβώς όλα τα παραπάνω, αφού οι συνεχείς εκκλήσεις των μεταναστ(ρι)ών επάνω ακόμη και στα πιο βασικά ζητήματα μιας αξιοπρεπούς, ανθρώπινης διαβίωσης αντιμετωπίζονταν με βία και καταστολή. Οι συλλήψεις 23 ανθρώπων και η καταδίκη τους με ποινές πολύμηνων φυλακίσεων, καθώς και τα σχέδια για απέλασή τους στην Αφρική, είναι η απάντηση του Ελληνικού Κράτους απέναντι σε ανθρώπους που δεν είχαν πια τίποτε άλλο να διαπραγματευτούν πριν καταφύγουν σε μια εξέγερση και αποτελεί ένα προειδοποιητικό μήνυμα.
Ο νέος αντι-μεταναστευτικός νόμος που ψηφίστηκε στην Ελλάδα και ακολουθεί την Ευρωπαϊκή οδηγία, κινείται ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση. Παρουσιάζεται ως μέσο για πιο γρήγορες και αποτελεσματικές διαδικασίες, όμως στην πράξη κάνει την διαδικασία ασύλου πολύ πιο δύσκολη και ενισχύει την παράνομη κράτηση και τις απελάσεις. Η παραμονή σε κλειστά κέντρα όσο εξετάζεται το αίτημα ασύλου γίνεται βασικός κανόνας, ενώ, παρόλο που οι διαδικασίες εξέτασης του ασύλου επιταχύνονται, αυτό ουσιαστικά οδηγεί σε πολύ πιο επιπόλαιες κρίσεις και άρα αρνητικές αποφάσεις σχετικά με τα συγκεκριμένα αιτήματα, αφού σε καμία περίπτωση δεν υπάρχουν οι απαραίτητες συνθήκες (έλλειψη προσωπικού και υποδομών) για να γίνουν ταχύτερα αυτές οι διαδικασίες. Επομένως, στην ουσία, αυτή η τακτική λειτουργεί ως ακόμα ένα εργαλείο για την γρηγορότερη απέλαση των μεταναστ(ρι)ών που φτάνουν στην χώρα.
Παράλληλα, η δημιουργία των λεγόμενων return hubs, δηλαδή κέντρων επιστροφής σε τρίτες χώρες, ανοίγει ένα νέο και ιδιαίτερα ανησυχητικό κεφάλαιο. Πρόκειται για μια πολιτική φασιστικής έμπνευσης, που απαλείφει την ίδια την αξία της ανθρώπινης υπόστασης και του δικαιώματος που έχουν όλοι άνθρωποι σε μια αξιοπρεπή ζωή. Με τον νέο νόμο λοιπόν, σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης ασύλου, οι άνθρωποι θα μπορούν να μεταφέρονται εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε χώρες με τις οποίες δεν έχουν καμία σχέση, για άγνωστο χρονικό διάστημα και υπό συνθήκες που παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ασαφείς. Με αυτό τον τρόπο οι μετανάστ(ρι)ες γίνονται ουσιαστικά μπαλάκια που πετιούνται από εδώ και από εκεί, χωρίς καμία διασφάλιση για κανένα δικαίωμα τους.
Ταυτόχρονα εφαρμόζεται υποχρεωτικό “screening” για όσους εισέρχονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή συλλογή βιομετρικών δεδομένων, ακόμη και από παιδιά ηλικίας μόλις έξι ετών και καταχώρισή τους σε κοινή ευρωπαϊκή βάση δεδομένων. Το συγκεκριμένο μέτρο ενισχύει την παρακολούθηση τους και δυσχεραίνει σημαντικά οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια εισόδου στην Ευρώπη μετά από την επιστροφή τους.
Την ίδια στιγμή, οι πρόσφατες αλλαγές περιορίζουν τον ρόλο των ΜΚΟ στη νομική εκπροσώπηση αιτούντων άσυλο και αυτή ανατίθεται σε δικηγόρους διορισμένους από το κράτος, οι οποίοι μάλιστα ανταμείβονται με επιπλέον χρήματα (250 ευρώ – τόσο κοστολογείται η ανθρώπινη ζωή για το κράτος και το κεφάλαιο) αν πείσουν τους μετανάστες να αποχωρήσουν οικειοθελώς. Πέρα απ’ το ότι καταπατούνται για ακόμα μία φορά θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, αφού δεν επιτρέπεται ούτε μία ανεξάρτητη νομική υποστήριξη, η υπαγωγή αυτής της διαδικασίας υπό κρατικό έλεγχο είναι σαφές, λόγω και του γενικότερου κλίματος που διαπνέει την συγκεκριμένη ευρωπαϊκή οδηγία, πως έχει ως απώτερο στόχο να ελαχιστοποιηθεί η δυνατότητα παροχής ασύλου στους μετανάστες.
Όλα αυτά δεν αποτελούν μεμονωμένα μέτρα αλλά κομμάτια της ίδιας πολιτικής. Είναι οι πολιτικές του Ελληνικού Κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επενδύουν στην “ασφάλεια”, στον έλεγχο και στην καταστολή για να ενισχύσουν το αφήγημα για την αναγκαιότητα των πολεμικών οικονομιών. Αυτό συμβαίνει, ως έναν βαθμό, διότι η μοναδική βιομηχανία η οποία είναι κερδοφόρα αυτή την στιγμή για την Ευρωπαϊκή αστική τάξη και το Κεφάλαιο είναι η πολεμική, αφού η Ευρώπη έχει μείνει πίσω στον τομέα της τεχνολογίας , συγκριτικά τόσο με την Αμερική, όσο και με την Ασία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι μετανάστ(ρι)ες αντιμετωπίζονται όχι ως άνθρωποι με δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή ζωή αλλά ως εισβολείς.
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι περισσότερα σύνορα, περισσότερα στρατόπεδα και περισσότερη καταστολή. Η απάντηση βρίσκεται στην αλληλεγγύη ανάμεσα στους καταπιεσμένους και τις εκμεταλλευόμενες, ντόπιους/ες και μετανάστ(ρι)ες, ανεξάρτητα από εθνικότητα, θρησκεία και άλλους επίπλαστους διαχωρισμούς που καλλιεργούνται από την εξουσία.
Στον κοινό αγώνα απέναντι σε όσους κερδίζουν από τους πολέμους, την εκμετάλλευση και την εξαθλίωση μας. Γιατί οι εργαζόμενοι, οι καταπιεσμένοι και οι μετανάστριες δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους. Αντίθετα, έχουν κοινό συμφέρον να αντισταθούν σε ένα σύστημα που παράγει φτώχεια, πολέμους, θάνατο και δυστυχία. Γιατί όλοι και όλες ανεξαιρέτως έχουμε δικαίωμα σε μία ζωή όπου θα κυριαρχούν οι αξίες της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.
Μέχρι τότε, δεν πρέπει να επιτρέψουμε συνάνθρωποί μας να πέσουν θύματα αυτού του αδίστακτου πολέμου που διεξάγεται απέναντι τους. Να στήσουμε ανάχωμα στα απάνθρωπα σχέδια του Κράτους και του Κεφαλαίου ενάντια στους/στις μετανάστ(ρι)ες.
🏴 Οριζόντια Κίνηση – για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό 🚩
Categories
General Αφισες Δρασεις Κειμενα

Κάλεσμα στην διαδήλωση για τα 8 χρόνια από την δολοφονία του Ζακ / της Zackie Oh

8 χρόνια από την δολοφονία του Ζακ / της Zackie Oh
Αγώνας ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό, την βία κράτους και αφεντικών, την πατριαρχία
Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018, ο Ζακ Κωστόπουλος, γκέι, οροθετικός, αγωνιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αρθρογράφος και drag performer με το όνομα Zackie Oh, ενώ βρίσκεται στην οδό Πατησίων, αισθάνεται να απειλείται από άγνωστα άτομα και αναζητά βοήθεια, προσπαθώντας να εισέλθει σε υποκατάστημα των φούρνων «Βενέτη». Καθώς δεν του επιτρέπεται η είσοδος, καταλήγει σε κοσμηματοπωλείο στην οδό Γλάδστωνος στην Ομόνοια, όπου και εγκλωβίζεται.
Ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου Ε. Δημόπουλος μαζί με τον Θ. Χορταριά, ιδιοκτήτη μεσιτικού γραφείου στη γειτονιά και γνωστό για τη σχέση του (μέλος και εκπρόσωπος τύπου) με την εθνικιστική οργάνωση «Πατριωτικό Μέτωπο», επιτίθενται βίαια στον Ζακ και τον περνούν μέσα από τη τζαμαρία του καταστήματος, ενώ ξεκινούν να τον ξυλοκοπούν με αγριότητα μπροστά στα μάτια δεκάδων περαστικών, οι συντριπτική πλειοψηφία των οποίων παραμένει αμέτοχη μπροστά στο γεγονός, ενώ κάποιοι καλούν το ΕΚΑΒ.
Στο σημείο που κείτεται αιμόφυρτος ο Ζακ φτάνουν 8 αστυνομικοί, που επίσης τον ξυλοκοπούν ενόσω βρίσκεται ήδη πεσμένος στο έδαφος και τραυματισμένος. Αργότερα διακομίζεται νεκρός και δεμένος ακόμα με χειροπέδες από ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, χωρίς προσπάθεια ανάνηψης.
Μετά την δολοφονία του Ζακ, ξεκινάει ενορχηστρωμένη προσπάθεια συγκάλυψης από σύσσωμα τα ΜΜΕ, που σπεύδουν να τον χαρακτηρίσουν ως ληστή ή ως τοξικοεξαρτημένο, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν το λιντσάρισμά του από τους ιδιοκτήτες και τους αστυνομικούς. Διαδίδεται μάλιστα ψευδώς ότι ο Ζακ κρατούσε μαχαίρι. Τίποτα από τα παραπάνω δεν επαληθεύεται.
Η επιτηδευμένη προβολή του Ζακ ως “περιθωριακού στοιχείου’’, που δεν εναρμονίζεται με το δόγμα “τάξη και ασφάλεια”, αποδεικνύει την μανιώδη προσπάθεια του κράτους να καταπιέζει και να εξαλείφει οποιοδήποτε άτομο δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες του και δεν αφομοιώνεται από τις νόρμες που αυτό ορίζει.
Ο Ζακ μετατράπηκε, μέσα από τις οθόνες των ΜΜΕ, από θύμα σε θύτη και αντιμετωπίστηκε αναλόγως από την Δικαιοσύνη. Το γεγονός πως δεν προσδιοριζόταν από την σεξουαλική ετεροκανονικότητα – δηλαδή την κυρίαρχη αντίληψη που θεωρεί την ετεροφυλοφιλία και το δίπολο «άνδρας-γυναίκα» ως την μοναδική «κανονική» και αποδεκτή κατάσταση – η οποία είναι αναγκαία για την αναπαραγωγή κάθε έθνους και κράτους, συνέβαλε δραστικά σε αυτό. Άνθρωποι σαν τον Ζακ αντιμετωπίζονται ακόμη και σήμερα ως περιττοί, ως ανεπιθύμητοι, ως “μιαροί” από τους υπερασπιστές των “παραδοσιακών αξιών” και της πατριαρχίας, τους φασίστες, τους εθνικιστές, τους φονταμενταλιστές χριστιανούς, αλλά και μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που επηρεάζεται από τον κοινωνικό εκφασισμό.
Επιπλέον, οι επιεικείς ποινές που αποδόθηκαν στον Δημόπουλο και τον Χορταριά κατέδειξαν κατηγορηματικά πως το δικαστικό σύστημα και το κράτος αδιαφορούν -ή και συναινούν ακόμη – προς την τέλεση εγκλημάτων, όταν οι θύτες προέρχονται από τα επιφανή κοινωνικά στρώματα. Όταν θύτες είναι οι ευυπόληπτοι πολίτες, που στο όνομα της προστασίας της ιδιοκτησίας τους δεν λογαριάζουν τη ζωή κάποιου άλλου, αντιμετωπίζονται με ποινές χάδια. Αντίθετα, τα καταπιεσμένα και εκμεταλλευόμενα κομμάτια τις κοινωνίας μπορεί να βρεθούν στην θέση του κατηγορούμενου, ακόμη κι όταν αποτελούν θύματα βίας.
Από την άλλη, η ατιμωρησία των αστυνομικών επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά την ασυλία τους απέναντι στον νόμο, αλλά και ότι τα ένστολα καθάρματα του κράτους δεν αποτελούν “προστάτες του πολίτη” και δεν υπάρχουν για την ασφάλεια του, αλλά για να υπερασπίζονται το σύστημα της εκμετάλλευσης και της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, να τρομοκρατούν και να ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου όποιο άτομο αποκλίνει από τα καλούπια της κανονικότητας που ορίζουν η εξουσία και η πατριαρχία.
Ωστόσο, η δολοφονία του Ζακ έφερε στην επιφάνεια ξανά το ζήτημα της απάθειας που ρημάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και επιτρέπει να οδηγηθεί η κοινωνία στον εκφασισμό της. Λίγο καιρό πριν την δολοφονία του, ο Ζακ είχε δηλώσει σε συνέντευξή του: “Όταν βλέπεις να επιτίθενται σε κάποιον, γιατί κοιτάς από την άλλη; Μπορείς να βάλεις μια φωνή. Να κάνεις κάτι.”. Δεκάδες άνθρωποι υπήρξαν μάρτυρες του λιντσαρίσματος που πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018 και σχεδόν κανείς τους δεν επενέβη. Το γεγονός αυτό ανέδειξε την αδιαφορία των φιλήσυχων νοικοκυραίων, οι οποίοι μένουν ψυχροί κι αμετακίνητοι μπροστά σε αποτρόπαιες πράξεις που συμβαίνουν σε άτομα πιο αδύναμα και αβοήθητα. Η απάθεια εκδηλώνεται καθημερινά, μέσα από την απεχθή στάση απέναντι σε όποιο άτομο δεν χωράει στο στενό καλούπι της ετεροκανονικότητας και υποφέρει από τις επιπτώσεις της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης: Στα queer άτομα που τολμούν να υπάρξουν ανοιχτά, στους ανθρώπους που κάνουν χρήση ουσιών, στους φτωχούς, στις μετανάστριες. Κάθε μορφή διαφορετικότητας γίνεται αντικείμενο περιθωριοποίησης, στιγματισμού ή βίας, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από μια θέση χαμηλά στην ταξική πυραμίδα, ενώ μεγάλο μέρος της κοινωνίας σιωπά ή και αναπαράγει το μίσος, με αστερίσκους και «ψευτο-ανησυχίες» για την τάξη και την ασφάλεια. Η απεχθής αυτή λογική, που θέλει κάποιες ζωές κατώτερες από άλλες, κανονικοποιεί την καταπίεση και δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου η διαφορετικότητα (έμφυλη, φυλετική κλπ) δεν γίνεται ανεκτή, αλλά κυνηγιέται, τιμωρείται και εξοστρακίζεται από τον δημόσιο χώρο.
Δυστυχώς, η δολοφονία της Zackie δεν φαίνεται να λειτούργησε αποτρεπτικά ή παραδειγματικά στην κοινωνία σε σχέση με το ζήτημα του κοινωνικού κανιβαλισμού και της δυσανεξίας απέναντι στην διαφορετικότητα. Από τότε κι έπειτα, δεν είναι λίγα τα περιστατικά επιθέσεων και λιντσαρίσματος σε μέλη της lgbtqi+ κοινότητας που ακολούθησαν, με πιο χαρακτηριστικό το περιστατικό που συνέβη στην πόλη μας, την Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στην πλατεία Αριστοτέλους, λίγα χρόνια πριν, με θύτες εκατοντάδες άτομα ιδιαίτερα νεαρής ηλικίας. Ακόμη ένα παράδειγμα του πως ο κοινωνικός κανιβαλισμός και εκφασισμός επιχειρεί να εξαπλωθεί, με αφετηρία μάλιστα τα σχολεία, με την συμβολή κράτους και οργανωμένης εκκλησίας, του κυριότερου και παλαιότερου φορέα της μισαλλοδοξίας στην χώρα μας.
Την παρούσα περίοδο που και ο οργανωμένος φασισμός επιχειρεί να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή, έχουμε χρέος να σταθούμε εμπόδιο. Ως αναρχικοί/ες, ως κομμάτια της πολυεθνικής εργατικής τάξης, οφείλουμε να μιλάμε για τη Ζackie Oh και για κάθε περιθωριοποιημένο άτομο που δεν εντάσσεται στις νόρμες που επιβάλλονται επάνω του. Η διαφορετικότητα, η απόκλιση από την ετεροκανονικότητα δεν πρέπει να αποτελούν λόγο διάσπασης της τάξης μας, αλλά αντίθετα, πρέπει να λογίζονται ως εφαλτήριο για την ενδυνάμωση και την ενότητα της απέναντι στον σεξισμό, τον φασισμό και τον ρατσισμό, που διασπείρονται ανάμεσα μας εσκεμμένα από κράτος και καπιταλισμό, για να μας κρατούν διαιρεμένους και καθηλωμένους, ώστε να είμαστε πιο αδύναμοι/ες.
Όλοι/ες στην πορεία για τα 8 χρόνια από την δολοφονία του Ζακ/της
Zackie Oh.
Δευτέρα 21/9, 19:00, Άγαλμα Βενιζέλου
Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της ΑναρχικήΟμάδας Πυρανθός και της Libertatia – συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό
🏴 Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό🚩
Categories
General Κειμενα

Αλλαγή διεύθυνσης email της ομάδας μας

Ενημέρωση: Αλλαγή της διεύθυνσης email της ομάδας μας
Με αυτή την ανακοίνωση θα θέλαμε να ενημερώσουμε κάθε σύντροφο/ισσα, συλλογικότητα, οργάνωση και πρωτοβουλία του κινήματος σχετικά με την αλλαγή της διεύθυνσης email μας.
Συγκεκριμένα, το παλιό μας email (orizontiakinisi@anche.no) δεν βρίσκεται πλέον σε λειτουργία από τις 18/9 και έχει αντικατασταθεί από την νέα διεύθυνση:
orizontiakinisi@riseup.net.
Επίσης, η σελίδα μας orizontiakinisi@noblogs.org αντικαταστάθηκε από την παρούσα: orizontiakinisi@ablogs.org. Τα social media της ομάδας μας παραμένουν ενεργά και τα ίδια όπως πριν.
Η αλλαγή αυτή συμβαίνει λόγω της γνωστής πλέον υπόθεσης της επίθεσης του Αμερικανικού Κράτους στην συλλογικότητα Αutistici/Ιnventati και του χαρακτηρισμού της ως “τρομοκρατική οργάνωση” (Specially Designated Global Terrorist – SDGT), λόγω της κινηματικής της δράσης και της παροχής ψηφιακής υποδομής και εργαλείων κρυπτογραφημένης επικοινωνίας σε ομάδες που δήθεν “εμπλέκονται σε βίαιες ενέργειες”.
Η συλλογικότητα Α/Ι, με ιστορία 25 χρόνων στο κίνημα, ως μια μη κερδοσκοπική, αυτοδιαχειριζόμενη υποδομή, προσέφερε υπηρεσίες email, hosting, blogs κλπ σε πολλές πολιτικές ομάδες και γενικότερα σε κοινωνικοπολιτικούς σκοπούς του ευρύτερου αντικαπιταλιστικού και ριζοσπαστικού κινήματος, όπως και στην δική μας ομάδα. Είναι μια επίθεση που σχετίζεται επίσης με την απόφαση του Αμερικανικού Κράτους να κηρύξει παράνομη και δήθεν ενιαία “οργάνωση” τους πυρήνες Antifa της χώρας.
Η συλλογικότητα Αutistici/Ιnventati ανακοίνωσε πρόσφατα πως θα πάψει την λειτουργία της, όπως και όλες οι υπηρεσίες που σχετίζονται με αυτή.
Στέλνουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που δέχθηκαν την επίθεση αυτή, τόσο σε πολιτικό-συλλογικό, όσο και σε ατομικό επίπεδο.
Η αλληλεγγύη δεν ποινικοποιείται.
Οι ιδέες δεν καταστέλλονται
Categories
General Αφισες Δρασεις Κειμενα

Κάλεσμα στην διαδήλωση για τα 13 χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Να τσακίσουμε τον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τον κοινωνικό εκφασισμό
13 χρόνια συμπληρώνονται κιόλας φέτος από εκείνη την μαύρη ημέρα που το μαχαίρι του νεοναζί χρυσαυγίτη Ρουπακιά δολοφόνησε τον αντιφασίστα ράπερ Παύλο Φύσσα (Killah P) στο Κερατσίνι. Ο Παύλος, που εκείνο το βράδυ παρακολουθούσε ποδοσφαιρικό αγώνα μαζί με την παρέα του σε κάποια καφετέρια της γειτονιάς του, επέλεξε να σταθεί όρθιος και να υπερασπιστεί τους δικούς του ανθρώπους -αλλά και την ίδια την έννοια του ανθρώπου γενικότερα- απέναντι στα ανθρωπόμορφα τέρατα, τα φασιστικά σκουπίδια. Την ίδια ώρα, οι μπάτσοι που βρίσκονταν παραδίπλα, απλά παρακολουθούσαν την σκηνή της δολοφονίας άπραγοι.
Η δολοφονία του Παύλου πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο που η επιρροή των ναζί στην κοινωνία βρισκόταν σε άνοδο. Κάτι λιγότερο από μισό εκατομμύριο Έλληνες έστειλαν στην Βουλή την Χ.Α. σε δυο διαδοχικές εκλογές το 2012. Η φτώχεια, η μιζέρια, η ανέχεια της εποχής των μνημονίων, λειτούργησαν ως λίπασμα για τον κοινωνικό εκφασισμό και οι Ναζί της Χρυσής Αυγής επιστρατεύτηκαν ως το αντίβαρο στην έντονη ριζοσπαστικοποίηση μεγάλης μερίδας της κοινωνίας και της εργατικής τάξης, την οποία καρπώθηκε –και φυσικά εξουδετέρωσε- λίγα χρόνια μετά ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως συμβαίνει κάθε φορά ιστορικά, το καπιταλιστικό σύστημα προωθεί εκείνες τις δυνάμεις που σπέρνουν την διχόνοια στην πολυεθνική εργατική τάξη, για να μας διασπάσει σε ντόπιους και “ξένους”, ώστε να είμαστε πιο αδύναμοι/ες απέναντί του. Ήταν λοιπόν μια εποχή που οι φασίστες πραγματοποιούσαν πογκρόμ ενάντια σε φτωχούς/ες μετανάστ(ρι)ες σε πλατείες και λαϊκές αγορές, επιδιώκοντας να στρέψουν την οργή του απλού κόσμου μακριά από τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων του, που δεν ήταν άλλες από την καταπίεση και την εκμετάλλευση κράτους και κεφαλαίου, την διαχείριση της κρίσης προς όφελος των αφεντικών.
Το αντιφασιστικό κίνημα δεν έκανε πίσω, παρά το γεγονός ότι οι ναζί δρούσαν υπό την κάλυψη της ΕΛΑΣ και τα αστυνομικά τμήματα είχαν γίνει εκλογικά κέντρα της ΧΑ.
Παντού, όπου το φασιστικό δηλητήριο προσπαθούσε να ξεχυθεί, σε πλατείες, γειτονιές, σχολές, σχολεία, εκεί ήταν και οι αντιφασίστ(ρι)ες για να απαντήσουν άμεσα και δυναμικά, σε μια μάχη που κράτησε για χρόνια -και που φυσικά σήμερα οξύνεται και πάλι.
Το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισε να φυλακίσει την Χρυσή Αυγή, προφανώς και δεν είχε να κάνει με κάποια ένδειξη “αντιφασισμού” από μεριάς της. Αντίθετα, η “δεξιά πολυκατοικία” ήταν ανέκαθεν κατακερματισμένη και η τότε κυβέρνηση ήθελε να σταματήσει τις διαρροές από ένα κομμάτι του εκλογικού σώματος που παραδοσιακά θεωρούσε δικό της.
Φυσικά, η φυλάκιση μερικών προσώπων ποτέ δεν είναι η απάντηση στον φασισμό, ο οποίος αποτελεί άλλωστε εφεδρεία του συστήματος. Έτσι, σήμερα βλέπουμε πως στην βουλή υπάρχουν 3 κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας: μια μίξη φασιστών και ακραίων χριστιανών, τους οποίους ψήφισαν συνολικά πάνω από 650 χιλιάδες πολίτες. Ταυτόχρονα, όλο το πολιτικό φάσμα έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά και τα περισσότερα μεγάλα κόμματα έχουν ενσωματώσει ακροδεξιές θέσεις σε μια σειρά από ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως η ίδια η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας -και συνεπώς το Ελληνικό Κράτος επίσημα- έχει πλέον εγκολπώσει μια ακροδεξιά κοινωνικοπολιτική ατζέντα, σε συνδυασμό με την ακραία νεοφιλελεύθερη που εφαρμόζει στην οικονομία. Ο Κ.Μητσοτάκης δήλωσε στην ΔΕΘ πως στην Ελλάδα δήθεν δεν έχουμε πρόβλημα με την ακροδεξιά. Μόνο που ξέχασε να αναφέρει πως η μισή ακροδεξιά βρίσκεται μέσα στο κόμμα του. Υπουργοί όπως ο Πλεύρης, ο Βορίδης και ο Άδωνις Γεωργιάδης προέρχονται από τον σκληρό πυρήνα της εθνικιστικής παράταξης και δεν είναι τυχαίο πως είναι αυτοί που αποτελούν τους “λαγούς” της Κυβέρνησης σε κάθε φλέγον ζήτημα –και όχι μόνο στο μεταναστευτικό. Οι ρατσιστικές πολιτικές του Ελληνικού Κράτους αποτυπώνονται καθημερινά, π.χ. απέναντι σε μειονοτικές ομάδες όπως οι Ρομά, με πληθώρα στυγνών εκτελέσεων μελών της κοινότητας από τους μπάτσους, με την παραμικρή αφορμή.
Η ανάθεση του Υπουργείου Μετανάστευσης σε αυτή την κλίκα, που στο παρελθόν δήλωνε ευθαρσώς πως οι μετανάστ(ρι)ες πρέπει να πυροβολούνται χωρίς δεύτερη σκέψη, έχει εκτοξεύσει τον αριθμό των δολοφονιών στα χερσαία και υδάτινα σύνορα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τους/τις 600+ νεκρούς/ες από το ναυάγιο που προκάλεσε το Λιμενικό στην Πύλο. Και όσοι όμως καταφέρνουν, κυνηγημένοι από τον πόλεμο και την φτώχεια που η ίδια η Δύση επιβάλει στις πατρίδες τους, να περάσουν τα σύνορα, τους περιμένει Γολγοθάς, όπως στην περίπτωση των μεταναστ(ρι)ών στην Σιντική Σερρών, οι οποίοι/ες ζουν σε ένα κλειστό καμπ-κολαστήριο σε άθλιες συνθήκες και τα αιτήματά τους ακόμη και για τα πιο βασικά είδη διαβίωσης απαντώνται με βία, κάτι που δεν τους επιτρέπει άλλη αντίδραση από το να καταφύγουν, με την σειρά τους, στην αντιβία. Ο νέος αντιμεταναστευτικός νόμος, που φέρει την σφραγίδα της Ε.Ε. –όπως και κάθε αντικοινωνική πολιτική- περιλαμβάνει μαζικές απελάσεις σε τρίτες χώρες μέσω “return hubs”, ευρεία καταγραφή των προσωπικών δεδομένων -ακόμη και των ανήλικων μεταναστ(ρι)ών- για μελλοντική χρήση, καθώς και τεράστιες δυσκολίες στις διαδικασίες αίτησης ασύλου, που γίνονται πιο αυστηρές και πιο ταχείες, όσον αφορά την αρνητική απάντηση φυσικά.
Στο διεθνές επίπεδο, τα πράγματα μοιάζουν εξαιρετικά σκούρα για τους από τα κάτω όλου του πλανήτη, καθώς σε μια σειρά από ισχυρές χώρες, οι εθνικιστικές και νεοφασιστικές δυνάμεις έχουν πάρει κεφάλι. Η παρατεταμένη κρίση του συστήματος γεννάει πολέμους και φτώχεια και, όπως πάντα, η ακροδεξιά είναι εκεί να αναλάβει δράση για χάρη του Κεφαλαίου. Ξεκινώντας φυσικά από τον ακραίο ρατσιστή νεο-φασίστα Τραμπ, που έχει κηρύξει άτυπο εμφύλιο πόλεμο στον μισό πληθυσμό των ΗΠΑ και έχει επιτεθεί στρατιωτικά σε κάθε γωνιά του πλανήτη, φτάνουμε μέχρι το χαϊδεμένο παιδί της Ε.Ε, τον Ουκρανό Β.Ζελένσκι, που έχει ενσωματώσει στους επίσημους κρατικούς μηχανισμούς όλες τις ακροδεξιές και ναζιστικές οργανώσεις που τον βοήθησαν να ανέλθει στην εξουσία. Απέναντί του βρίσκεται ένας πολεμοχαρής ημι-φασίστας παραδοσιοκράτης, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, που έχει επιβάλει σιωπή νεκροταφείου στο εσωτερικό της χώρας του. Λίγο παραδίπλα, η Ευρώπη συντηριτικοποιείται ταχύτατα, με νέες ακροδεξιές δυνάμεις να κερδίζουν έδαφος και κάποιες χώρες να είναι ήδη υπό την ηγεσία νεοφασιστικών κυβερνήσεων. Η απειλή του πολέμου, η στροφή στην πολεμική οικονομία και όσα αυτή συνεπάγεται για το καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα, δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο τις συνθήκες διαβίωσης της εργατικής τάξης, ακόμη και σε παραδοσιακά ισχυρές χώρες όπως η Γερμανία. Η αδυναμία των ριζοσπαστικών δυνάμεων να προτείνουν μια επαναστατική πολιτική ρήξης με το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα, δίνει την ευκαιρία στην ακροδεξιά να εμφανιστεί και πάλι ως “αντισυστημική”, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πρόσφατη νίκη των ναζί του AfD στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ.
Και στην μέση όλων αυτών, το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του σύγχρονου φασισμού-ολοκληρωτισμού: Η γενοκτονία των Παλαιστινίων από το δολοφονικό, σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ. Η συνενοχή και η συμμετοχή, έμμεση ή άμεση, όλης της ανεπτυγμένης Δύσης –και φυσικά, του Ελληνικού Κράτους- σε αυτή την σφαγή, αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως το Κεφάλαιο δεν έχει ιδεολογία: Οι καπιταλιστές και οι πολιτικοί λακέδες τους μπορούν να αποποιηθούν κάθε φιλελεύθερη αξία μπροστά στα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα. Είναι μια γενοκτονία που συμβαίνει σε live μετάδοση, μπροστά στα μάτια μας, στην οποία όλοι θα καμώνονται πως εναντιώθηκαν σε 50 χρόνια από σήμερα, ακριβώς όπως συνέβη και με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων.
Επιστρέφοντας στα “δικά μας”, θα εθελοτυφλούσαμε αν δεν αντιλαμβανόμασταν πως τον τελευταίο καιρό οι εγχώριοι φασίστες επιχειρούν να κερδίσουν χώρο στην δημόσια σφαίρα και να βγουν από τις τρύπες τους. Ενθαρρυμένοι από την όξυνση του συντηρητισμού και του κοινωνικού εκφασισμού που προωθούν Κράτος και Κεφάλαιο, σε συνεργασία φυσικά με τον σκοταδιστικό θεσμό της οργανωμένης Εκκλησίας, κάνουν την εμφάνισή τους και πάλι, βρωμίζοντας με τα συνθήματα και την παρουσία τους τις γειτονιές μας, τα σχολεία, τους δημόσιους χώρους. Σπάνια βέβαια δηλώνουν τα πιστεύω τους στα φανερά, ενώ κινούνται σε πολυάριθμα ομαδάκια, καθώς η μοίρα του φασίστα είναι να κοιτάζει συνεχώς πίσω από την πλάτη του και να φοβάται μέχρι και την σκιά του. Στόχο τους αποτελούν πάντα οι μετανάστ(ρι)ες, αλλά και όλα τα υπόλοιπα υποβαθμισμένα κοινωνικά κομμάτια που ήδη βάλλονται από το σύστημα και δεν χωράνε στο τρίπτυχο “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια”, όπως η lgbtqi+ κοινότητα. Σκοπός τους να διασπάσουν για άλλη μια φορά την τάξη μας για χάρη των αφεντικών, για αυτό και η προπαγάνδα τους πολλαπλασιάζεται, ενώ δείχνουν να έχουν παραπάρει θάρρος, με επιθέσεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης. Η αποφυλάκιση του νεοναζί υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής Κασιδιάρη δείχνει να έχει προκαλέσει ενθουσιασμό στα περισσότερα από τα μικροσκοπικά γκρουπούσκουλα της ακροδεξιάς, από τους φονταμενταλιστές χριστιανούς μέχρι τους “ιδεολόγους” ναζί και τους “πατριώτες” influencer των social media. Να είναι όμως σίγουροι πως τα γέλια τους θα κοπούν βίαια.
Η απάντηση στον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τον κοινωνικό εκφασισμό οφείλει να είναι δυναμική και πολύπλευρη. Από την μία, τα υγιώς σκεπτόμενα κομμάτια της τάξης μας οφείλουν να αναδείξουν τον δολοφονικό και διχαστικό ρόλο τους και να τους απομονώσουν από κάθε κοινωνικό πεδίο, να εξασφαλίσουν έμπρακτα πως το δηλητήριό τους δεν θα αγγίξει τις καρδιές των συνανθρώπων μας, ειδικά της νεολαίας. Από την άλλη, το μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα, σάρκα από την σάρκα των καταπιεζόμενων τάξεων, οφείλει να σταθεί -με όποιον τρόπο χρειαστεί- εμπόδιο σε κάθε οργανωμένη απόπειρά τους να πατήσουν πόδι δημόσια στους δρόμους της πόλης μας, των γειτονιών μας, σε κάθε τους προσπάθεια να βλάψουν τα ήδη πιο βαλλόμενα κομμάτια της τάξης μας.
Τόσο η παλαιότερη, όσο και η πιο πρόσφατη ιστορία του τόπου μας, αλλά και όλου του πλανήτη, μας δίδαξε πως ο φασισμός τσακίζεται στους δρόμους και όχι στις αίθουσες των δικαστηρίων ή στα κοινοβούλια. Ο αντιφασισμός δεν αποτελεί μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή στον χρόνο, ούτε και μια μόδα που ακολουθείται κατά το δοκούν και εκ του ασφαλούς. Αντιφασισμός σημαίνει συνεχής επαγρύπνηση της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων, απέναντι στην τελευταία εφεδρεία του συστήματος, τα πιστά τσιράκια των αφεντικών. Απέναντι στους εχθρούς του ανθρώπου, τους πολέμιους της ελευθερίας.
Όλοι και όλες στους δρόμους. Όλοι και όλες στην αντικρατική-αντιφασιστική διαδήλωση για τα 13 χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα: Παρασκευή 18/9, 18:00, Καμάρα.
Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός και της συλλογικότητας για τον ελευθεριακό κομμουνισμό Libertatia.
🏴Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό🚩
Categories
General Αφισες Δρασεις Κειμενα

Κάλεσμα στην αντικρατική-αντικαπιταλιστική πορεία της ΔΕΘ

Η δική μας υπόσχεση θα είναι η συνέχιση του αγώνα

Όλοι/ες στην αντικρατική-αντικαπιταλιστική πορεία της ΔΕΘ

Κάθε χρόνο η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτελεί το μεγαλύτερο πανηγύρι της αστικής δημοκρατίας στην χώρα. Κυβέρνηση και “αντιπολίτευση”, έρχονται με ένα τσουβάλι υποσχέσεις για να παρουσιάσουν το πολιτικό τους πρόγραμμα και το έργο τους. Μάλιστα, η φετινή ΔΕΘ σηματοδοτεί πρακτικά την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, καθώς οι εκλογές αναμένονται έως την ερχόμενη άνοιξη. Σύντομα θα κληθούμε να κάνουμε την κρίσιμη επιλογή της επόμενης κυβέρνησης, δηλαδή των νέων (ή και των ίδιων) καταπιεστών μας. Πρέπει να επιλέξουμε ποια θα είναι η κυβέρνηση που θα ψηφίζει το ένα αντεργατικό νομοσχέδιο μετά το άλλο. Ποια θα μας πετάει έξω από τα σπίτια μας και θα τα χαρίζει στις τράπεζες. Ποια θα πνίγει μετανάστριες στην θάλασσα και ποια θα τις φυλακίζει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ποια θα αποτελεί έναν από τους βασικούς συμμάχους του Ισραήλ ενώ αυτό συνεχίζει την γενοκτονία στην Παλαιστίνη και σφαγιάζει τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Ποια θα καταστρέφει την φύση και θα διαλύει την δημόσια παιδεία και υγεία. Και ποια θα στέλνει τα ένστολα τσιράκια της να μας σαπίσουν στο ξύλο επειδή βγήκαμε στον δρόμο για να διεκδικήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Όμως, όσες βαρύγδουπες υποσχέσεις και να ακούσουμε, όσους αριθμούς και γραφήματα και να μας δείξουν για την υποτιθέμενη ανάπτυξη, δεν μας πείθουν. Αρνούμαστε να επιλέξουμε ποιοι θα είναι οι εντολοδόχοι των συμφερόντων και των κερδών του κεφαλαίου. Ουσιαστική λύση στα προβλήματα μας μπορεί να έρθει μόνο αν δημιουργήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ μας και αν οργανώσουμε και συλλογικοποιήσουμε τον αγώνα μας στον χώρο εργασίας μας, στις σχολές μας, στις γειτονιές μας και σε όλα τα πεδία που υπάρχουμε. Συμμετέχουμε εμείς οι ίδιες και οι ίδιοι άμεσα στην λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων μας και στεκόμαστε μακριά από την ανάθεση των ζωών μας σε εκπροσώπους (έμμισθους ή άμισθους, πλούσιους και μη).

Ο πόλεμος μέσα και έξω από τα σύνορα

Όσο στήνονται οι κάμερες και τα μικρόφωνα για να ξεκινήσει η γιορτή, το ελληνικό κράτος έχει τα χέρια του βουτηγμένα στο αίμα, μέσα και έξω από τα σύνορα. Ως βασικός σύμμαχος του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ και μέλος του ΝΑΤΟ, προσφέρει συστηματική βοήθεια στα στρατεύματα του κατοχικού στρατού (IDF) παρέχοντας τους εφόδια, εξοπλισμό και στρατιωτικές βάσεις (Σούδα) ως ορμητήριο για τις επιθέσεις στις χώρες της Μέσης Ανατολής, και φυσικά με την γενοκτονία στην Παλαιστίνη να συνεχίζεται. Η συνενοχή του ελληνικού κράτους είναι δεδομένη, τόσο με την άμεση εμπλοκή του όσο και με το επικοινωνιακό ξέπλυμα που παρέχει στο Ισραήλ.

Το γενικότερο πολεμικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί, με τον πολυετή πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, τον πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράν και τις επεμβάσεις στην Βενεζουέλα, ωφελεί μονάχα τα συμφέροντα του Κεφαλαίου. Κέρδη από την πολεμική βιομηχανία και την παραγωγή όπλων, κέρδη από την ενέργεια, κέρδη από την αύξηση τιμών, κέρδη από κατασκευαστικές και real estate στα ισοπεδωμένα εδάφη. Ταυτόχρονα, βλέπουμε διαρκή αύξηση των αμυντικών δαπανών, με το ελληνικό κράτος να δίνει απλόχερα δισεκατομμύρια για αγορά φρεγατών, μαχητικών αεροσκαφών κλπ, την εντατικοποίηση της στρατιωτικής θητείας και την επέκταση της στις γυναίκες. Οι ίδιοι που πλουτίζουν πάνω στα πτώματα, μας ζητάνε να θυσιαστούμε για χάρη τους, για την υπεράσπιση της “πατρίδας” με πρόσχημα την “εθνική ενότητα”, την ενότητα δηλαδή μεταξύ των σφαγέων και των καταπιεσμένων. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι ο ξεριζωμός των ανθρώπων από τα σπίτια τους στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν τον θάνατο και να καταφέρουν να επιβιώσουν.

Το ελληνικό κράτος, αφού πρώτα έχει συνδράμει και με το παραπάνω σε αυτήν την κατάσταση, όταν οι μετανάστες φτάνουν στα εδάφη του, είτε τους διώχνει πίσω (pushbacks), είτε τους δολοφονεί (π.χ. 600 νεκροί στην Πύλο) είτε τους φυλακίζει για μήνες σε κλειστές δομές (στρατόπεδα συγκέντρωσης). Πρόσφατο παράδειγμα η εξέγερση των μεταναστ(ρι)ών στην Σιντική Σερρών, που συγκρούονται επανειλημμένα με τους βασανιστές της αστυνομίας, στην προσπάθεια τους να αποδράσουν από το κολαστήριο. Κάποιοι το κατάφεραν, ενώ όσοι συνελήφθησαν καταδικάστηκαν σε 26 μήνες φυλάκισης.

Ταυτόχρονα, με οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όλα τα κράτη μέλη έχουν αυστηροποιήσει τις διαδικασίες χορήγησης ασύλου αλλά και την λειτουργία των δομών/φυλακών που παραμένουν οι αιτούντες άσυλο, ενώ σε περίπτωση απόρριψης προβλέπεται ακόμη και μεταφορά σε τρίτη χώρα (return hub – η Ελλάδα συμφώνησε με την Ουγκάντα), πιθανότατα με πολύ πιο σκληρούς νομικούς και φυσικούς όρους επιβίωσης για τους ίδιους.

Η επίθεση στην τάξη μας και την κοινωνική βάση εντείνεται

Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει ακόμη 3 δις ευρώ στο σιωνιστικό κράτος δολοφόνο του Ισραήλ για την αγορά της δήθεν αδιάτρητης “Ασπίδας του Αχιλλέα”, για τον/την μέσο/η εργαζόμενο/η, ο μισθός δεν φτάνει να καλύψει ούτε τις βασικές ανάγκες, γίνεται καπνός πολύ πριν το τέλος του μήνα.

Η ακρίβεια, που προκαλείται και από την εμπλοκή του ελληνικού κράτους στους συνεχείς πολέμους γύρω μας, έχει χτυπήσει κόκκινο, το κόστος ζωής έχει εκτοξευθεί. Η στέγαση, οι τιμές των ενοικίων και οι λογαριασμοί, φτάνουν να καλύψουν ακόμη και το 60% του μισθού των εργαζομένων. Οι τιμές της ενέργειας έχουν σταθερά ανοδική πορεία και επηρεάζονται από το λεγόμενο “Χρηματιστήριο” που έχει χτιστεί από τους μεγαλοεπιχειρηματίες του κλάδου, με την βοήθεια του κράτους. Οι τιμές των προϊόντων στα σούπερ μάρκετ αυξάνονται ανεξέλεγκτα, όπως και ο πληθωρισμός. Κανένα “καλάθι του νοικοκυριού” δεν μπορεί να καλύψει αυτή την καλπάζουσα άνοδο.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να κάνει το άσπρο μαύρο, μιλώντας για την αύξηση των μισθών και του ΑΕΠ, ξεχνάει όμως πολύ βολικά να αναφέρει πως αυτές οι αυξήσεις δεν επηρεάζουν ούτε στο ελάχιστο θετικά την μεγάλη κοινωνική βάση. Οι εικονικοί δείκτες της οικονομίας, προσεκτικά επιλεγμένοι για να κρύβουν την αλήθεια και να μην γίνονται κατανοητοί από τους απλούς ανθρώπους, δεν μπορούν ωστόσο να αντιστρέψουν την πραγματικότητα που βιώνει το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας: Αυτό που ονομάζεται “ανάπτυξη” δεν είναι παρά τα κέρδη του Κεφαλαίου που αυξάνονται, έναντι των συμφερόντων των εργαζομένων που συνθλίβονται.

Πράγματι όλοι οι τελευταίοι εργασιακοί νόμοι έχουν διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο, προκειμένου να απαντήσουν στις πιο σκληρές απαιτήσεις που θέτει το Κεφάλαιο διαχρονικά. Οι συλλογικές συμβάσεις, που δήθεν επέστρεψαν σε κάποιους κλάδους, λειτουργούν με τρόπο που ωφελεί αποκλειστικά τα αφεντικά και δεν έχουν καμία σχέση με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Η απελευθέρωση του χρόνου εργασίας, τα 13ωρα, καθώς και το “δικαίωμα” απασχόλησης σε περισσότερους από έναν εργοδότες, είναι η ενσάρκωση της πλήρους ελαστικοποίησης της εργασίας. Κυριολεκτικά: Οι εργαζόμενοι/ες γίνονται λάστιχο, καθώς όλα τα παραπάνω συνοδεύονται από την εντατικοποίηση των ρυθμών στην δουλειά, υπό τον φόβο της απόλυσης, αφού η ανεργία παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα και λειτουργεί ως εφεδρεία για τα αφεντικά. Αυτό που θεσμοθετείται πλέον και επίσημα είναι η εξάντληση των εργαζομένων.

Φυσικά, για να μπορέσει το Κεφάλαιο να λειτουργήσει απρόσκοπτα υπό αυτούς τους όρους, απαιτείται το τσάκισμα της οργανωμένης πάλης των εργαζομένων. Η επίθεση του Κράτους στο δικαίωμα της απεργίας και στον συνδικαλισμό, συνοδεύει τις οικονομικές χαρές προς το Κεφάλαιο.

Κάθε εβδομάδα τέσσερις νεκροί εργάτες

Όλα τα παραπάνω έχουν ως τραγικό αποτέλεσμα την ραγδαία αύξηση των θανάτων στους χώρους εργασίας, των εργοδοτικών δολοφονιών δηλαδή, που ονομάζονται “ατυχήματα” από κράτος και ΜΜΕ, αλλά μόνο τέτοια δεν είναι. Για να εξοικονομήσουν ακόμη περισσότερα χρήματα, μερικές πενταροδεκάρες δηλαδή σε σχέση με τα υπερκέρδη τους, τα αφεντικά πραγματοποιούν περικοπές στα κόστη ακόμη και για τα πιο βασικά μέτρα ασφάλειας και προστασίας των εργαζομένων. Σε αυτή την κατάσταση οφείλουμε να συνυπολογίσουμε τα στραβά μάτια και τις διαχρονικές πλάτες του κράτους στο Κεφάλαιο, μέσω της πλήρους υποβάθμισης και υποστελέχωσης των ελεγκτικών μηχανισμών, των σωμάτων επιθεώρησης εργασίας καθώς και της ασφάλειας στους εργασιακούς χώρους.

Τα τελευταία χρόνια η τάξη μας πληρώνει ιδιαίτερα βαρύ φόρο αίματος στα καπιταλιστικά κάτεργα. Χωρίς να υπολογίζουμε καν τα μη θανατηφόρα ατυχήματα, το 2025 ξεπεράσαμε τους 200 νεκρούς, ενώ το 2026 έχουμε μέχρι στιγμής περίπου 100 θανάτους σε χώρους εργασίας, με πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτές σε Βιολάντα και Ασπρόπυργο. Η συντριπτική πλειοψηφία των θανάτων αυτών θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί, αν υπήρχαν τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας ή αν πραγματοποιούνταν οι απαραίτητοι έλεγχοι από τους αρμόδιους φορείς. Η κυβέρνηση, τα λοιπά κόμματα εξουσίας και οι επιχειρηματίες, όλοι όσοι καμώνονται πως κόπτονται για την ανθρώπινη ζωή, έχουν στα χέρια τους το αίμα εκατοντάδων εργαζομένων. Και είναι αμετανόητοι.

Η πατριαρχική βία ως δομικό συστατικό του συστήματος

Κάθε εβδομάδα βλέπουμε να έρχονται στο φως νέα περιστατικά γυναικοκτονιών και περιστατικών έμφυλης βίας ευρύτερα. Όλα αυτά τα περιστατικά δεν είναι βέβαια «μεμονωμένα παραδείγματα», ούτε αποτελέσματα ψυχικών νόσων μεμονωμένων ανδρών, όπως θέλει να τα παρουσιάζει το κυρίαρχο αφήγημα. Είναι η ακραία έκφραση της Πατριαρχίας, η οποία αποτελεί πυλώνα του καπιταλιστικού συστήματος. Το πατριαρχικό μοντέλο διαπαιδαγωγεί τον άνδρα να αντιλαμβάνεται τη γυναίκα ως ιδιοκτησία του. Το κράτος, από τη μεριά του, όχι απλά δεν προστατεύει ουσιαστικά τα θύματα έμφυλης βίας, αλλά αντίθετα, όλοι οι θεσμοί του (αστυνομία, δικαστήρια κλπ) συστηματικά υποβαθμίζουν, αγνοούν και χλευάζουν τις καταγγελίες, και στην ουσία οπλίζουν το χέρι του κάθε γυναικοκτόνου.

Τα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό αυτό είναι δεκάδες, γι’ αυτό και θα αναφέρουμε μόνο 2 που θεωρούμε ενδεικτικά: To πρώτο αφορά το γνωστό σκουπίδι που εμφανίζεται σε τηλεοπτικά πάνελ ως συνδικαλιστής της αστυνομίας και έφτασε μέχρι και να δίνει συμβουλές σε γυναικοκτόνους για να πέσουν στα μαλακά. Το δεύτερο αφορά την δολοφονία της Κ. Γρίβα έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων, η οποία προσπάθησε να καταγγείλει πως φοβόταν για την ζωή της λόγω της βίαιης συμπεριφοράς του συντρόφου της και οι αστυνομικοί την απαξίωσαν πλήρως με αποτέλεσμα, λίγες στιγμές μετά, να δολοφονηθεί στο σημείο εκείνο.

Παράλληλα, θύματα της γενικευμένης συντηρητικοποίησης και της επίδρασης που ασκεί η πατριαρχία σε μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, εγχώρια αλλά και διεθνώς, γίνονται καθημερινά και τα μέλη της lgbtqi+ κοινότητας, των οποίων η ίδια η υπόσταση έρχεται σε αντίθεση με τα πατριαρχικά πρότυπα περί οικογένειας και διαιώνισης του έθνους. Η επιείκεια που δείχνουν αστυνομία και δικαστικές αρχές απέναντι σε τέτοιες επιθέσεις, καθώς και η εξάπλωση της ομοτρανσφοβικής προπαγάνδας σε ΜΜΕ και διαδίκτυο, δίνουν θάρρος στους επίδοξους δράστες και πολλαπλασιάζουν τα περιστατικά.

Η απάντηση, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι απλώς περισσότερη αστυνόμευση ή αυστηρότερη νομοθεσία. Χρειάζεται να αντιληφθούμε ότι ο αγώνας ενάντια στην Πατριαρχία οφείλει να είναι μέρος ενός ευρύτερου αγώνα που αμφισβητεί και πολεμά τα κράτη και το υπάρχον οικονομικό σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση και στην επιβολή της εξουσίας του ισχυρότερου στον πιο αδύναμο. Η γυναικεία χειραφέτηση και η απελευθέρωση των lgbtqi+ ατόμων δεν είναι ξεχωριστή υπόθεση από αυτήν της κοινωνικής επανάστασης.

Το ζήτημα όμως δεν μπορεί να μετατεθεί στις μετεπαναστατικές “καλένδες”. Παράλληλα, με όπλο την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση πρέπει να δυναμώνουμε τις διεκδικήσεις και να χτίσουμε δίκτυα υποστήριξης, τα οποία θα στηρίζουν με όποιον τρόπο μπορούν γυναίκες και θηλυκότητες που βάλλονται από τέτοιες καταστάσεις. Είναι φανερό ότι μόνο αν βασιστούμε στις δικές μας δυνάμεις μπορούμε να φτάσουμε πιο κοντά σε έναν διαφορετικό κόσμο , απελευθερωμένο από την έμφυλη -καθώς και από κάθε είδους άλλη- καταπίεση.

Η επίθεση στο αναρχικό κίνημα και σε όσους/ες αντιστέκονται

Βιώνουμε σήμερα μια ολοένα και πιο στοχευμένη επίθεση απέναντι στο αναρχικό κίνημα και συνολικά απέναντι σε όσους αντιστέκονται στη δυστοπική πολιτική που επιβάλλεται. Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στη Θεσσαλονίκη και τη σκευωρία γύρω από την υπόθεση της Marfin, η επίθεση αυτή εντείνεται μέσα από το διαχρονικό αφήγημα της «πάταξης της τρομοκρατίας». ΜΜΕ, αστυνομία και δικαιοσύνη λειτουργούν ως μηχανισμοί καταστολής, στοχοποιώντας μετανάστριες, φοιτητές, εργαζόμενες και αγωνιστές, επιχειρώντας να διασπάσουν την κοινωνική βάση και να ποινικοποιήσουν κάθε μορφή αντίστασης.

Δεν είναι τυχαίο φυσικά πως στο στόχαστρο βρίσκεται το αναρχικό κίνημα, καθώς αποτελεί ένα από τα πιο μαχητικά και συνεπή κομμάτια της τάξης μας, με σταθερή θέση απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης και εκμετάλλευσης και με αδιαπραγμάτευτη εναντίωση στην εξουσία, το κράτος και το κεφάλαιο. Δεν ξεχνάμε πως, οι ίδιοι μηχανισμοί καταστολής που σήμερα στοχοποιούν τους αγωνιστές, είναι εκείνοι που ευθύνονται για την κρατική βία και τις δολοφονίες, όπως στην πρόσφατη περίπτωση του 20χρονου στο Άργος και εκατοντάδες ακόμη παρόμοια περιστατικά. Είναι γνωστό πως το αναρχικό κίνημα βρίσκεται διαχρονικά αντιμέτωπο με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Όσο κι αν επιχειρούν όμως να το φιμώσουν, να το απομονώσουν και να το λυγίσουν, να είναι βέβαιοι πως δεν θα τα καταφέρουν. Η απάντηση μας παραμένει συλλογική: αλληλεγγύη, οργάνωση και αντίσταση.

Η υποχώρηση και η παραίτηση ποτέ δεν ήταν επιλογή

Όλοι/ες εμείς οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενες, η πολυεθνική εργατική τάξη, δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα που στήνουν για άλλη μια φορά οι κάθε είδους “σωτήρες”, ό,τι χρώμα μανδύα κι αν φορέσουν. Ξέρουμε πια πολύ καλά με τι μοιάζουν οι “ελπίδες” που μας πουλάνε, ενώ παράλληλα υποφέρουμε από τον “ρεαλισμό” του “There is no Alternative”, της δήθεν απουσίας εναλλακτικής στον καπιταλισμό. Οφείλουμε όλοι/ες μας -όσοι και όσες δηλαδή έχουμε πραγματικό συμφέρον, αλλά και την επιθυμία να αλλάξει αυτός ο κόσμος- να αποτινάξουμε από πάνω μας το πέπλο της παραίτησης και της υποχώρησης, όσο σκληρή και αν μοιάζει η καθημερινότητα, όσο παντοδύναμος κι αν φαντάζει ο εχθρός.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ πως η μοναδική προοπτική, η μοναδική πραγματική ελπίδα, βρίσκεται στην συνέχιση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, των αντιστάσεων και των οδοφραγμάτων που στήνουμε απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, καθώς και της επαναστατικής εναλλακτικής που εμείς οι ίδιοι/ες θα χτίσουμε, όλοι/ες μαζί, συλλογικά και από τα κάτω. Μπορεί σήμερα ένας κόσμος ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης να μοιάζει μακρινός και ουτοπικός, όμως, αν για εμάς δεν υπάρχει εναλλακτική, αυτή αφορά την συνέχιση του αγώνα. Του αγώνα για την κατάκτηση αυτού που θέλουν να μας πείσουν πως φαντάζει “αδύνατο”. Όλοι αυτοί οι “ρεαλιστές”, που επικαλούνται το “εφικτό” και εννοούν την συνέχιση της καταπίεσης και την εκμετάλλευσης.

Όλοι και όλες στους δρόμους!

Όλοι και όλες στην αντικρατική και αντικαπιταλιστική διαδήλωση για την ΔΕΘ: Σάββατο 5/9, 6μμ, Καμάρα.

Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Libertatia-συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό και της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός.

🏴Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό🚩

Categories
General Δρασεις Κειμενα

Αλληλεγγυη στο Αναρχικο Στεκι Φιλοσοφικης (Αθηνας)

Αλληλεγγύη στο Αναρχικό Στέκι Φιλοσοφικής (Αθήνας)

Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις – Τα Πανεπιστήμια δεν θα γίνουν χώροι αποστειρωμένοι, θα συνεχίσουν να είναι εστίες αντίστασης και αγώνα.

Το Σαββατοκύριακο 1-2/8 εκκενώθηκε, για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες, το Αναρχικό Στέκι Φιλοσοφικής Αθηνών. Αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν στην σχολή, ξήλωσαν την πόρτα που είχαν τοποθετήσει οι σύντροφοι/ισσες μετά την πρώτη (αποτυχημένη) εκκένωση και την συνεπακόλουθη ανακατάληψη του Στεκιού και την αντικατέστησαν με άλλη, μεταλλική. Άδειασαν για άλλη μια φορά τον χώρο από το πολιτικό υλικό και τον έβαψαν για να καλύψουν τα αναρχικά πολιτικά μηνύματα και συνθήματα.

Αν όμως το Κράτος και το Κεφάλαιο νομίζουν πως ένα μπογιάτισμα μπορεί να σβήσει τις ιδέες του αναρχικού κινήματος, είναι γελασμένα. Το Αναρχικό Στέκι Φιλοσοφικής είναι ένας κατειλημμένος χώρος που, υπό διάφορες συστάσεις και ονόματα, αποτελεί εδώ και 31 χρόνια μια ζωντανή εστία αντίστασης και αυτο-οργάνωσης. Έχει φέρει αμέτρητους φοιτητές/τριες σε επαφή με τις ιδέες του αναρχισμού, πραγματοποιώντας δεκάδες εκδηλώσεις, συνελεύσεις κλπ διαδικασίες και φιλοξενώντας μια βιβλιοθήκη με εκατοντάδες τίτλους, η οποία επίσης έπεσε θύμα της κατασταλτικής μανίας των μπάτσων κατά την προηγούμενη εισβολή.

Η επίθεση αυτή αποτελεί, από την μία, κομμάτι του ευρύτερου σχεδιασμού του Κράτους για ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο, αποστερημένο από κάθε είδους πολιτική έκφραση, ειδικά της Αναρχικής/Ελευθεριακής κατεύθυνσης. Ένα Πανεπιστήμιο χωρίς φοιτητικό κίνημα και χωρίς αντιστάσεις, που θα δοθεί πιο εύκολα πεσκέσι στους ιδιώτες. Ένα Πανεπιστήμιο εναρμονισμένο με τα συμφέροντα του Κεφαλαίου, όπου η έρευνα για την πολεμική βιομηχανία, σε συνεργασία μάλιστα με κράτη-δολοφόνους όπως το Ισραήλ, θα κυλά απρόσκοπτα. Είναι καθήκον όλων όσων δραστηριοποιούνται μέσα στους χώρους των Πανεπιστημίων να αντισταθούν με όλες τους τις δυνάμεις για να αποτρέψουν αυτή την εξέλιξη.

Από την άλλη, η κίνηση αυτή πραγματοποιείται σε μια περίοδο όξυνσης της επίθεσης του Κράτους στο ριζοσπαστικό κίνημα -και στο ευρύτερο αναρχικό/αντιεξουσιαστικό κίνημα πιο συγκεκριμένα. Από τις απειλές εκκένωσης ενάντια στα Προσφυγικά μέχρι το κατασταλτικό σόου στην Θεσσαλονίκη, την ανάσυρση της υπόθεσης Marfin και την σκευωρία που στήθηκε στις πλάτες 3ων ανθρώπων, που προφυλακίστηκαν χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο, το Κράτος στοχεύει όσους/ες δεν σταματούν να αγωνίζονται, παρά το μούδιασμα μεγάλου μέρους της κοινωνίας, εξαιτίας της ακραίας οικονομικής και ιδεολογικής επίθεσης του συστήματος στους από-τα-κάτω. Ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος αποτελεί παραδοσιακά τον κύριο στόχο τέτοιων επιθέσεων, ακριβώς λόγω της μαχητικότητας και της αδιαλλαξίας του απέναντι στην καταπίεση και την εκμετάλλευση.

Επιπλέον, λόγω της εντεινόμενης εξαθλίωσης, της φτώχειας, της ακρίβειας, των παντού είδους φυσικών καταστροφών, αλλά και των δεκάδων σκανδάλων που ξεπηδούν καθημερινά με πρωταγωνιστές δικά της στελέχη, η Κυβέρνηση της ΝΔ έχει χάσει κάθε κοινωνικό έρεισμα πέραν του κομματικού της στρατού, των βολεμένων ημετέρων, των προνομιούχων ενστόλων και διάφορων άλλων καθαρμάτων. Έτσι, ενόψει και των επικείμενων εκλογών, προκειμένου να αποκτήσει εκ νέου απήχηση στο μοναδικό κοινό που θεωρεί πως μπορεί να ακόμη επηρεάσει – και πλέον εκφράζεται από άλλα κόμματα και μορφώματα – δηλαδή τον βόθρο της ακροδεξιάς, επιστρατεύει για άλλη μια φορά το δόγμα “τάξη και ασφάλεια”. Επικαλείται την “πάταξη της ανομίας”, ενώ διάφορα στελέχη της (όπως πρόσφατα ο Θάνος Πλεύρης) μιλούν δημόσια πλέον, με ξεκάθαρους όρους, για πόλεμο ενάντια στον αναρχικό χώρο.

Σε αυτή την επίθεση του Κράτους απέναντι στο αναρχικό κίνημα, αλλά κατ’ επέκταση και σε ολόκληρη την κοινωνία, οφείλουμε να σταθούμε ενωμένοι/ες και με σχέδιο. Να ανασυνταχτούμε, να οργανωθούμε και να αντεπιτεθούμε στους καταπιεστές και τους εκμεταλλευτές μας. Οι καταλήψεις, οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι, τα αυτό-οργανωμένα στέκια και τα κοινωνικά κέντρα αποτελούν κομβικό κομμάτι του αγώνα μας, γιατί μας δίνουν τον χώρο και τον χρόνο που χρειαζόμαστε για να συναντηθούμε, να συζητήσουμε και να καταστρώσουμε τα σχέδιά μας ενάντια στο σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης. Και επιπλέον, οι χώροι αυτοί αποτελούν, σε προπλασματική μορφή, μια προεικόνιση του κόσμου της ισότητας, της αλληλεγγύης, της ελευθερίας που θέλουμε να χτίσουμε. Για αυτό και θα τους υπερασπιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Το Αναρχικό Στέκι Φιλοσοφικής (Αθηνών) θα μείνει!

Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις και τους ελεύθερους κοινωνικούς χώρους.

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Categories
General Δρασεις Κειμενα

Καθε εβδομαδα 4 νεκροι εργατες – Μαζικη αναρτηση πανο για τις εργοδοτικες δολοφονιες

Κάθε εβδομάδα 4 νεκροί εργάτες. Κράτος και Κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες.

Στα πόσα “εργατικά ατυχήματα” πιστοποιείται το εργοδοτικό έγκλημα;

Το μεσημέρι της Δευτέρας 26/7 σημειώθηκε νέα έκρηξη σε εργοστάσιο, αυτή την φορά στα Εξαμίλια Κορινθίας. Ένας 67χρονος εργάτης έχασε την ζωή του, ενώ ακόμη ένας τραυματίστηκε και άλλοι 4 αντιμετωπίζουν σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.

Δεν ξεχνάμε πως, λίγες μόλις ημέρες πριν, την Πέμπτη 9/7, είχε σημειωθεί παρόμοιο περιστατικό στον Ασπρόπυργο Αττικής, με ακόμη έναν άνθρωπο της τάξης μας, 54ων ετών, να υποκύπτει στα τραύματά του από την σφοδρή έκρηξη 3 ημέρες μετά, ενώ άλλοι 10 άνθρωποι τραυματίστηκαν.

Επιπλέον, σύμφωνα με καταγγελία της Ένωσης Αράβων Εργατών στην Οικοδομή, ακόμη ένας μετανάστης εργάτης έχασε την ζωή του στις 28/7, ενώ λίγες μέρες νωρίτερα είχε πέσει από σκαλωσιά σε εργοτάξιο στον Βοτανικό. Το Συνδικάτο Οικοδομών Αθήνας ανέφερε “σωρεία παραβάσεων και ελλείψεων, σε όλο τον χώρο του εργοταξίου”. Γνωρίζουμε πως οι μετανάστ(ρι)ες εργάτ(ρι)ες, όπως αυτοί που δουλεύουν στο Ελληνικό, στο Little Athens Project της ΤΕΡΝΑ και στα άλλα μεγάλα εργοτάξια, βρίσκονται συχνά σε καθεστώς μαύρης εργασίας και στυγνής εκμετάλλευσης, χωρίς χαρτιά, ενώ τα αφεντικά πολύ συχνά κρύβουν τα εργατικά “ατυχήματα” που τους συμβαίνουν ακριβώς για τους παραπάνω λόγους.

Είναι πραγματικά πολύ οδυνηρό, αλλά και ταυτόχρονα ενδεικτικό της έντασης της επίθεσης που βιώνει η τάξη μας την παρούσα χρονική περίοδο, το γεγονός πως, καθημερινά πλέον, ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες με τις θανατηφόρες επιλογές του Κεφαλαίου, το οποίο ιεραρχεί τις πενταροδεκάρες που θα γλυτώσει από τα απαραίτητα μέσα προστασίας, σταθερά και διαχρονικά πάνω από τις ζωές των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, ερχόμαστε επίσης αντιμέτωποι/ες με τις αντεργατικές πολιτικές και την αδιαφορία του Κράτους, που παρέχει άνευ όρων στήριξη στο Κεφάλαιο.

Δεν έχει περάσει ούτε μισός χρόνος από την εργοδοτική δολοφονία των 5 γυναικών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, όπου και τότε κληθήκαμε να αναδείξουμε, κόντρα στην προπαγάνδα των καθεστωτικών ΜΜΕ, το αυταπόδεικτο: Πως δεν μιλάμε για “ατυχήματα”, αλλά για δολοφονίες.

Ακόμη μικρότερο διάστημα πέρασε από τον θάνατο του εργαζόμενου που έπεσε από σκαλωσιά σε εργοτάξιο στο Ελληνικό. Πόσα εργατικά “ατυχήματα” – θανατηφόρα ή μη – συνέβησαν από τότε λόγω της εγκληματικής αμέλειας της εργοδοσίας και της ατιμωρησίας των αρχών; Μάλλον θα χάσουμε το μέτρημα… Και, αλήθεια, στα πόσα “ατυχήματα” πιστοποιείται πλέον ο δόλος; Πόσες εκατοντάδες εργαζομένων πρέπει να χαθούν στον βωμό του κέρδους των αφεντικών, προτού γίνει κοινώς αντιληπτό πως οι ζωές μας δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα για αυτούς;

Το παραπάνω γεγονός αποδείχθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στο περιστατικό στον Ασπρόπυργο: Ενώ είχε συμβεί η φοβερή έκρηξη, ενώ η φωτιά έκαιγε και οι τοξικοί καπνοί έπνιγαν την περιοχή, οι εργοδότες παρακείμενων εργασιακών χωρών έδωσαν εντολή στους/στις εργαζομένους/ες να παραμείνουν στις δουλειές τους! Έπρεπε να υπάρξει κινητοποίηση από συνδικαλιστές εργαζόμενους, σωματεία, αλλά και το Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας και Δυτικής Αττικής, ώστε να εκκενωθούν εν τέλει τα εργοστάσια.

Όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, τα εργατικά “ατυχήματα”, δηλαδή τα εγκλήματα των εργοδοτών, έχουν πολλές και διάφορες αιτίες, όμως όλες τους είναι συνδεδεμένες με την λογική της ιεράρχησης του κέρδους των αφεντικών πάνω από την ζωή και την υγεία των εργαζομένων: Είτε μιλάμε για εκούσιες ελλείψεις σε μέτρα ασφαλείας στους εργασιακούς χώρους και για περικοπές στο μπάτζετ των εταιρειών πάνω σε αυτό το κομμάτι, είτε μιλάμε για την ραγδαία αύξηση των ωρών εργασίας των εργαζομένων – μέσω και της απαραίτητης νομοθεσίας από μεριάς του Κράτους – που σε συνδυασμό με τους απάνθρωπους ρυθμούς και την εντατικοποίηση, προκαλούν την εξάντλησή, η οποία με την σειρά της μπορεί να οδηγήσει σε λάθη.

Κράτος και Κεφάλαιο καμώνονται πως αγαπούν και τιμούν την ζωή. Χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς της Μαρφίν ή για την μητέρα της Αφροδίτης Νέστωρα και στήνουν σκευωρίες και δικογραφίες με αστεία κατηγορητήρια. Ταυτόχρονα, δεν λένε λέξη – στην καλύτερη – για τα δεκάδες εργοδοτικά εγκλήματα και προσπαθούν, μάταια πολλές φορές, να δικαιολογήσουν τις αστυνομικές δολοφονίες, όπως η εν ψυχρώ εκτέλεση του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπάμπα στο Άργος. Συνεχίζουν και εντείνουν με νέα αντιμεταναστευτικά μέτρα τις πολιτικές που οδήγησαν στην μαζική δολοφονία 600+ ανθρώπων στην Πύλο. Κάνουν ό,τι μπορούν για να μην αποδοθεί δικαιοσύνη για τους/τις 57 νεκρούς/ες των Τεμπών. Μάλλον δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια σημασία.

Η υποκρισία τους δεν σταματάει ούτε μπροστά στον θάνατο. Αυτή η κατάσταση όμως δεν είναι μονόδρομος. Υπάρχει τρόπος να την ανατρέψουμε. Όλοι και όλες εμείς που ανήκουμε στην ευρύτερη εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, ανεξαρτήτου εθνικότητας, γλώσσας, θρησκείας, αν ενωθούμε με βάση τα συμφέροντά μας και οργανωθούμε αποτελεσματικά, μπορούμε να τσακίσουμε το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

Το Κεφάλαιο και οι πολιτικοί λακέδες του γνωρίζουν πως ενωμένοι/ες είμαστε πιο δυνατοί/ες. Πως αποτελούμε την μοναδική δύναμη που μπορεί να τους στερήσει τα υπέρογκα προνόμιά τους. Για αυτό μας θέλουν διαιρεμένους/ες. Στοχοποιούν εκείνους/ες ανάμεσα μας που είναι πιο αδύναμοι, διαφορετικοί, που αποτελούν μειοψηφία. Και προσπαθούν να στρέψουν τους υπόλοιπους εναντίον τους, κατηγορώντας τους για τα προβλήματα των πολλών.

Ταυτόχρονα επιτίθενται στα πιο μαχητικά κομμάτια της τάξης μας: Τους ανυπότακτους συνδικαλιστές, τις δυναμικές αγωνίστριες, τους απεργούς, τους αναρχικούς, τις κομμουνίστριες. Επιχειρούν να τους αποδομήσουν στα μάτια της κοινωνίας, βαφτίζοντάς τους τεμπέληδες, παράσιτα, τρομοκράτες. Εξαπολύουν εναντίον τους τις δυνάμεις καταστολής, επιστρατεύουν εκδικητικές απολύσεις, διώξεις, όλον τον ποινικό κώδικα.

Δεν θα τους κάνουμε την χάρη. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενωμένοι/ες. Οργανωνόμαστε στα σωματεία μας – βάσης και ταξικά – και παλεύουμε μέσα από πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις και δομές αγώνα, στην γειτονιά, στις σχολές μας, στους χώρους εργασίας μας. Χτίζουμε την κοινωνική και ταξική δύναμη που μπορεί να ανατρέψει το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης και να δομήσει έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας. Όπου η αξία των ζωών μας δεν θα μετριέται σε ευρώ και σε εργατοώρες, δεν θα αξιολογείται ανάλογα με το κέρδος που μπορεί να αποφέρει στα αφεντικά.

Ως ελάχιστη κίνηση ανάδειξης του ζητήματος, τοποθετήσαμε πανό σε διάφορα σημεία της πόλης (Κέντρο, Δυτικά και Ανατολικά) καθώς και στην Βιομηχανική Περιοχή της Σίνδου, ενώ πετάξαμε επίσης τρικάκια έξω από εργασιακούς χώρους και αλλού.

Να σπάσουμε τον τσαμπουκά κράτους και αφεντικών

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

 

Categories
General Κειμενα

Στηριξη της στασης εργασιας των εργαζομενων στις πλατφορμες delivery efood & Wolt (19/7)

Στηρίζουμε την στάση εργασίας των εργαζομένων στις πλατφόρμες delivery efood & Wolt, σήμερα Κυριακή 19/7, από τις 19:00 μέχρι τις 00:00, με αφορμή τον Τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου.

Στεκόμαστε δίπλα στους/στις εργαζομένους/ες στις δύο πλατφόρμες, που αντιμετωπίζουν τις σκληρές συνθήκες εργασίας και την εντατικοποίηση, που με άμεσους ή έμμεσους τρόπους επιβάλλει η εργοδοσία, την άρνηση υπογραφής συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την ώθηση ακόμη και των λιγοστών πλέον μισθωτών, στην συνθήκη του freelancing.

Καταγγέλλουμε την ανάθεση από την εργοδοσία μέρους της εργασίας σε εξωτερικούς “στολάρχες”, δηλαδή ενδιάμεσους εργολάβους, που προσλαμβάνουν κυρίως φτωχούς μετανάστες, τους οποίους εκμεταλλεύονται με τον πιο σκληρό τρόπο, ενώ ταυτόχρονα τους αναγκάζουν να υπακούουν στις πολιτικές των εταιριών, ώστε να κρατήσουν την δουλειά τους. Με αυτό τον τρόπο στρέφουν τους/τις εργαζόμενους/ες τον έναν απέναντι στην άλλη.

Καταγγέλλουμε επίσης την άρνηση των εταιριών να εξοπλίσουν με δικά τους έξοδα τους/τις εργαζόμενους/ες με ΜΑΠ (μέσα ατομικής προστασίας) και να αναλάβουν την ευθύνη και το κόστος της ασφάλειάς τους, ενώ μιλάμε για ένα από τα πιο επικίνδυνα επαγγέλματα, στο οποίο ο διανομέας εκτίθεται συνεχώς στην πιθανότητα εργατικού “ατυχήματος”, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον θάνατο ενός ακόμη εργαζόμενου στον δρόμο, ενός 20χρονου στην Αγία Παρασκευή, στις 15/7.

Την Κυριακή 19/7, από τις 19:00 έως και τις 00:00, δεν παραγγέλνουμε. Στηρίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων για:

-Υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας στο ύψος των αναγκών των εργαζομένων

-Επίδομα ατυχήματος/ασθενείας σε όλους/ες τους/τις εργαζόμενους/ες και κάλυψη του κόστους των ΜΑΠ από την εργοδοσία

-Κατάργηση του εργολαβικού μοντέλου των “στόλων” και πρόσληψη απευθείας από την efοοd και wolt

-Μετατροπή όσων freelancer το επιθυμούν σε μισθωτούς

-Ελάχιστη αμοιβή ανά ώρα και αυξήσεις στις αμοιβές των freelancers