Category: Δρασεις

Σχετικά με τον νέο αντι-μεταναστευτικό νόμο:

«Το μεταναστευτικό κατά την άποψή μου μπορεί να λυθεί με δύο τρόπους, οι οποίοι σιγά σιγά πρέπει να λέγονται ξεκάθαρα. Ο πρώτος τρόπος είναι η φύλαξη των συνόρων, να καταλάβουμε τι εννοούμε, φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες, και για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί…Πρέπει να περνάνε χειρότερα. Η ζωή τους, η κόλαση, να φαντάζει παράδεισος σ’ αυτά που θα ζουν εδώ πέρα»

Τα παραπάνω αποτελούν δηλώσεις του φασίστα υπουργού μετανάστευσης και ασύλου Θάνου Πλεύρη το 2011, όντας τότε μέλος του ακροδεξιού κόμματος ΛΑΟΣ, μαζί με άλλα στελέχη της ΝΔ. Στην εποχή μας, το μεταναστευτικό παρουσιάζεται ως μία από τις μεγαλύτερες «απειλές» για την Ευρώπη. Κυβερνήσεις και μέσα ενημέρωσης καλλιεργούν συστηματικά τον φόβο, το μίσος και τον ρατσισμό, μετατρέποντας τους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους σε αποδιοπομπαίους τράγους για κάθε κοινωνικό πρόβλημα, καλώντας ανοιχτά ακόμα και σε δολοφονίες εναντίον τους. Στην Ελλάδα βλέπουμε συστηματικά να καλλιεργούνται τέτοιες αφηγήσεις σχεδόν από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα της βουλής, που αποτελείται κατά βάση από φιλελεύθερους, ακροδεξιούς και φανατικούς χριστιανούς.

Την ίδια στιγμή, τα πραγματικά αίτια της μετανάστευσης μένουν κρυμμένα πίσω από τις ακροδεξιές ρητορικές. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν εγκαταλείπουν τον τόπο τους από επιλογή. Φεύγουν εξαιτίας πολέμων, δικτατοριών, φτώχειας, περιβαλλοντικών καταστροφών. Αυτές οι άθλιες συνθήκες προκαλούνται διαχρονικά από τα δυτικά καπιταλιστικά κράτη και τις πολεμικές και οικονομικές διακρατικές συμμαχίες (ΝΑΤΟ, ΕΕ). Σε Αφρική, Δυτική Ασία, Νότια Αμερική, η αποικιοκρατία και αργότερα οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις διαλύουν υποδομές και οικονομίες και αποσυνθέτουν κοινωνίες εδώ και αιώνες, ώστε το δυτικό Κεφάλαιο να μπορεί να εκμεταλλευτεί τον τοπικό πλούτο, τις αγορές και τους εμπορικούς δρόμους. Σπέρνουν την διχόνοια, τους εμφυλίους πολέμους, οπλίζουν δικτατορικά καθεστώτα, υποβοηθούν τις γενοκτονίες.

Στην πρόσφατη περίπτωση των μεταναστ(ρι)ών στην Θέουτα, που προσπάθησαν να “εισέλθουν παράνομα στην Ισπανία και την Ε.Ε.” παρακινούμενοι/ες από αγνώστου προελεύσεως fake news σε σχέση με την δυνατότητα “νομιμοποίησής” τους, έχουμε την περίπτωση μιας εκ των τελευταίων ευρωπαϊκών αποικιών, έναν “Ισπανικό” θύλακα σε Αφρικανικό έδαφος, που σε μια αντιστροφή της ιστορικής πραγματικότητας, δέχθηκε δήθεν “οργανωμένη εισβολή”. Οι περισσότεροι/ες από τους/τις χιλιάδες μετανάστ(ρι)ες που πέρασαν τα “Ευρωπαϊκά” σύνορα, στο έδαφος βέβαια της δικής τους ηπείρου, επέστρεψαν σύντομα οικειοθελώς, αλλά και μετά την βίαιη απάντηση του δήθεν προοδευτικού Ισπανικού Κράτους. Οι λιγοστοί που έμειναν, υφίστανται την ρατσιστική βία από “ντόπιους”, δηλαδή Ισπανούς πολίτες, υποκινούμενη από οργανωμένους φασίστες, με επιθέσεις στους καταυλισμούς τους και παρεμπόδιση της διανομής τροφίμων από ανθρωπιστικές οργανώσεις.

Η αντιμετώπιση, λοιπόν, αυτών των ανθρώπων από την λεγόμενη «πολιτισμένη Δύση» αποτελεί ένα δείγμα της απανθρωπιάς και του μίσους που καλλιεργείται απέναντι στους μετανάστες. Τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί αμέτρητα περιστατικά από διεθνείς οργανισμούς και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σχετικά με παράνομες επαναπροωθήσεις, αυθαίρετες κρατήσεις, βίαιες συμπεριφορές και δολοφονίες στα σύνορα.

Στην Ελλάδα όλα αυτά συμβαίνουν σχεδόν σε καθημερινή βάση, τόσο στα θαλάσσια σύνορα, όσο και στον Έβρο και το μεγαλύτερο ποσοστό των περιστατικών αυτών δεν φτάνουν ποτέ στα αυτιά μας. Το λιμενικό, οι συνοριοφύλακες, πολλές φορές μάλιστα μαζί με παραστρατιωτικές μονάδες, χτυπούν, ληστεύουν, βιάζουν και πνίγουν μετανάστες και μετανάστριες στα σύνορα. Τρανό παράδειγμα αποτελεί το ναυάγιο της Πύλου με τους τουλάχιστον 600 δολοφονημένους μετανάστες και μετανάστριες (ανάμεσά τους και πολλά παιδιά).

Ταυτόχρονα, η πραγματικότητα για όσους και όσες επιβιώνουν το πέρασμα των συνόρων, αλλά εντοπίζονται από τις ελληνικές αρχές, είναι εξίσου βασανιστική. Ο εγκλεισμός σε καμπ κολαστήρια, που στερούνται ακόμη και των πιο υποτυπωδών υποδομών, ιδίως σε σχέση με την υγεία και την περίθαλψη, δημιουργεί μια ανυπόφορη συνθήκη. Η πρόσφατη εξέγερση στο καμπ της Σιντικής στις Σέρρες έχει ως αιτία ακριβώς όλα τα παραπάνω, αφού οι συνεχείς εκκλήσεις των μεταναστ(ρι)ών επάνω ακόμη και στα πιο βασικά ζητήματα μιας αξιοπρεπούς, ανθρώπινης διαβίωσης αντιμετωπίζονταν με βία και καταστολή. Οι συλλήψεις 23 ανθρώπων και η καταδίκη τους με ποινές πολύμηνων φυλακίσεων, καθώς και τα σχέδια για απέλασή τους στην Αφρική, είναι η απάντηση του Ελληνικού Κράτους απέναντι σε ανθρώπους που δεν είχαν πια τίποτε άλλο να διαπραγματευτούν πριν καταφύγουν σε μια εξέγερση και αποτελεί ένα προειδοποιητικό μήνυμα.

Ο νέος αντι-μεταναστευτικός νόμος που ψηφίστηκε στην Ελλάδα και ακολουθεί την Ευρωπαϊκή οδηγία, κινείται ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση. Παρουσιάζεται ως μέσο για πιο γρήγορες και αποτελεσματικές διαδικασίες, όμως στην πράξη κάνει την διαδικασία ασύλου πολύ πιο δύσκολη και ενισχύει την παράνομη κράτηση και τις απελάσεις. Η παραμονή σε κλειστά κέντρα όσο εξετάζεται το αίτημα ασύλου γίνεται βασικός κανόνας, ενώ, παρόλο που οι διαδικασίες εξέτασης του ασύλου επιταχύνονται, αυτό ουσιαστικά οδηγεί σε πολύ πιο επιπόλαιες κρίσεις και άρα αρνητικές αποφάσεις σχετικά με τα συγκεκριμένα αιτήματα, αφού σε καμία περίπτωση δεν υπάρχουν οι απαραίτητες συνθήκες (έλλειψη προσωπικού και υποδομών) για να γίνουν ταχύτερα αυτές οι διαδικασίες. Επομένως, στην ουσία, αυτή η τακτική λειτουργεί ως ακόμα ένα εργαλείο για την γρηγορότερη απέλαση των μεταναστ(ρι)ών που φτάνουν στην χώρα.

Παράλληλα, η δημιουργία των λεγόμενων return hubs, δηλαδή κέντρων επιστροφής σε τρίτες χώρες, ανοίγει ένα νέο και ιδιαίτερα ανησυχητικό κεφάλαιο. Πρόκειται για μια πολιτική φασιστικής έμπνευσης, που απαλείφει την ίδια την αξία της ανθρώπινης υπόστασης και του δικαιώματος που έχουν όλοι άνθρωποι σε μια αξιοπρεπή ζωή. Με τον νέο νόμο λοιπόν, σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης ασύλου, οι άνθρωποι θα μπορούν να μεταφέρονται εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε χώρες με τις οποίες δεν έχουν καμία σχέση, για άγνωστο χρονικό διάστημα και υπό συνθήκες που παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ασαφείς. Με αυτό τον τρόπο οι μετανάστ(ρι)ες γίνονται ουσιαστικά μπαλάκια που πετιούνται από εδώ και από εκεί, χωρίς καμία διασφάλιση για κανένα δικαίωμα τους.

Ταυτόχρονα εφαρμόζεται υποχρεωτικό “screening” για όσους εισέρχονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή συλλογή βιομετρικών δεδομένων, ακόμη και από παιδιά ηλικίας μόλις έξι ετών και καταχώρισή τους σε κοινή ευρωπαϊκή βάση δεδομένων. Το συγκεκριμένο μέτρο ενισχύει την παρακολούθηση τους και δυσχεραίνει σημαντικά οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια εισόδου στην Ευρώπη μετά από την επιστροφή τους.

Την ίδια στιγμή, οι πρόσφατες αλλαγές περιορίζουν τον ρόλο των ΜΚΟ στη νομική εκπροσώπηση αιτούντων άσυλο και αυτή ανατίθεται σε δικηγόρους διορισμένους από το κράτος, οι οποίοι μάλιστα ανταμείβονται με επιπλέον χρήματα (250 ευρώ – τόσο κοστολογείται η ανθρώπινη ζωή για το κράτος και το κεφάλαιο) αν πείσουν τους μετανάστες να αποχωρήσουν οικειοθελώς. Πέρα απ’ το ότι καταπατούνται για ακόμα μία φορά θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, αφού δεν επιτρέπεται ούτε μία ανεξάρτητη νομική υποστήριξη, η υπαγωγή αυτής της διαδικασίας υπό κρατικό έλεγχο είναι σαφές, λόγω και του γενικότερου κλίματος που διαπνέει την συγκεκριμένη ευρωπαϊκή οδηγία, πως έχει ως απώτερο στόχο να ελαχιστοποιηθεί η δυνατότητα παροχής ασύλου στους μετανάστες.

Όλα αυτά δεν αποτελούν μεμονωμένα μέτρα αλλά κομμάτια της ίδιας πολιτικής. Είναι οι πολιτικές του Ελληνικού Κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επενδύουν στην “ασφάλεια”, στον έλεγχο και στην καταστολή για να ενισχύσουν το αφήγημα για την αναγκαιότητα των πολεμικών οικονομιών. Αυτό συμβαίνει, ως έναν βαθμό, διότι η μοναδική βιομηχανία η οποία είναι κερδοφόρα αυτή την στιγμή για την Ευρωπαϊκή αστική τάξη και το Κεφάλαιο είναι η πολεμική, αφού η Ευρώπη έχει μείνει πίσω στον τομέα της τεχνολογίας , συγκριτικά τόσο με την Αμερική, όσο και με την Ασία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι μετανάστ(ρι)ες αντιμετωπίζονται όχι ως άνθρωποι με δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή ζωή αλλά ως εισβολείς.

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι περισσότερα σύνορα, περισσότερα στρατόπεδα και περισσότερη καταστολή. Η απάντηση βρίσκεται στην αλληλεγγύη ανάμεσα στους καταπιεσμένους και τις εκμεταλλευόμενες, ντόπιους/ες και μετανάστ(ρι)ες, ανεξάρτητα από εθνικότητα, θρησκεία και άλλους επίπλαστους διαχωρισμούς που καλλιεργούνται από την εξουσία.

Στον κοινό αγώνα απέναντι σε όσους κερδίζουν από τους πολέμους, την εκμετάλλευση και την εξαθλίωση μας. Γιατί οι εργαζόμενοι, οι καταπιεσμένοι και οι μετανάστριες δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους. Αντίθετα, έχουν κοινό συμφέρον να αντισταθούν σε ένα σύστημα που παράγει φτώχεια, πολέμους, θάνατο και δυστυχία. Γιατί όλοι και όλες ανεξαιρέτως έχουμε δικαίωμα σε μία ζωή όπου θα κυριαρχούν οι αξίες της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

Μέχρι τότε, δεν πρέπει να επιτρέψουμε συνάνθρωποί μας να πέσουν θύματα αυτού του αδίστακτου πολέμου που διεξάγεται απέναντι τους. Να στήσουμε ανάχωμα στα απάνθρωπα σχέδια του Κράτους και του Κεφαλαίου ενάντια στους/στις μετανάστ(ρι)ες.

Οριζόντια Κίνηση – για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Αγώνας ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό, την βία κράτους και αφεντικών, την πατριαρχία

Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018, ο Ζακ Κωστόπουλος, γκέι, οροθετικός, αγωνιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αρθρογράφος και drag performer με το όνομα Zackie Oh, ενώ βρίσκεται στην οδό Πατησίων, αισθάνεται να απειλείται από άγνωστα άτομα και αναζητά βοήθεια, προσπαθώντας να εισέλθει σε υποκατάστημα των φούρνων «Βενέτη». Καθώς δεν του επιτρέπεται η είσοδος, καταλήγει σε κοσμηματοπωλείο στην οδό Γλάδστωνος στην Ομόνοια, όπου και εγκλωβίζεται.

Ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου Ε. Δημόπουλος μαζί με τον Θ. Χορταριά, ιδιοκτήτη μεσιτικού γραφείου στη γειτονιά και γνωστό για τη σχέση του (μέλος και εκπρόσωπος τύπου) με την εθνικιστική οργάνωση «Πατριωτικό Μέτωπο», επιτίθενται βίαια στον Ζακ και τον περνούν μέσα από τη τζαμαρία του καταστήματος, ενώ ξεκινούν να τον ξυλοκοπούν με αγριότητα μπροστά στα μάτια δεκάδων περαστικών, οι συντριπτική πλειοψηφία των οποίων παραμένει αμέτοχη μπροστά στο γεγονός, ενώ κάποιοι καλούν το ΕΚΑΒ.

Στο σημείο που κείτεται αιμόφυρτος ο Ζακ φτάνουν 8 αστυνομικοί, που επίσης τον ξυλοκοπούν ενόσω βρίσκεται ήδη πεσμένος στο έδαφος και τραυματισμένος. Αργότερα διακομίζεται νεκρός και δεμένος ακόμα με χειροπέδες από ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, χωρίς προσπάθεια ανάνηψης.

Μετά την δολοφονία του Ζακ, ξεκινάει ενορχηστρωμένη προσπάθεια συγκάλυψης από σύσσωμα τα ΜΜΕ, που σπεύδουν να τον χαρακτηρίσουν ως ληστή ή ως τοξικοεξαρτημένο, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν το λιντσάρισμά του από τους ιδιοκτήτες και τους αστυνομικούς. Διαδίδεται μάλιστα ψευδώς ότι ο Ζακ κρατούσε μαχαίρι. Τίποτα από τα παραπάνω δεν επαληθεύεται.

Η επιτηδευμένη προβολή του Ζακ ως “περιθωριακού στοιχείου’’, που δεν εναρμονίζεται με το δόγμα “τάξη και ασφάλεια”, αποδεικνύει την μανιώδη προσπάθεια του κράτους να καταπιέζει και να εξαλείφει οποιοδήποτε άτομο δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες του και δεν αφομοιώνεται από τις νόρμες που αυτό ορίζει.

Ο Ζακ μετατράπηκε, μέσα από τις οθόνες των ΜΜΕ, από θύμα σε θύτη και αντιμετωπίστηκε αναλόγως από την Δικαιοσύνη. Το γεγονός πως δεν προσδιοριζόταν από την σεξουαλική ετεροκανονικότητα – δηλαδή την κυρίαρχη αντίληψη που θεωρεί την ετεροφυλοφιλία και το δίπολο «άνδρας-γυναίκα» ως την μοναδική «κανονική» και αποδεκτή κατάσταση – η οποία είναι αναγκαία για την αναπαραγωγή κάθε έθνους και κράτους, συνέβαλε δραστικά σε αυτό. Άνθρωποι σαν τον Ζακ αντιμετωπίζονται ακόμη και σήμερα ως περιττοί, ως ανεπιθύμητοι, ως “μιαροί” από τους υπερασπιστές των “παραδοσιακών αξιών” και της πατριαρχίας, τους φασίστες, τους εθνικιστές, τους φονταμενταλιστές χριστιανούς, αλλά και μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που επηρεάζεται από τον κοινωνικό εκφασισμό.

Επιπλέον, οι επιεικείς ποινές που αποδόθηκαν στον Δημόπουλο και τον Χορταριά κατέδειξαν κατηγορηματικά πως το δικαστικό σύστημα και το κράτος αδιαφορούν -ή και συναινούν ακόμη – προς την τέλεση εγκλημάτων, όταν οι θύτες προέρχονται από τα επιφανή κοινωνικά στρώματα. Όταν θύτες είναι οι ευυπόληπτοι πολίτες, που στο όνομα της προστασίας της ιδιοκτησίας τους δεν λογαριάζουν τη ζωή κάποιου άλλου, αντιμετωπίζονται με ποινές χάδια. Αντίθετα, τα καταπιεσμένα και εκμεταλλευόμενα κομμάτια τις κοινωνίας μπορεί να βρεθούν στην θέση του κατηγορούμενου, ακόμη κι όταν αποτελούν θύματα βίας.

Από την άλλη, η ατιμωρησία των αστυνομικών επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά την ασυλία τους απέναντι στον νόμο, αλλά και ότι τα ένστολα καθάρματα του κράτους δεν αποτελούν “προστάτες του πολίτη” και δεν υπάρχουν για την ασφάλεια του, αλλά για να υπερασπίζονται το σύστημα της εκμετάλλευσης και της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, να τρομοκρατούν και να ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου όποιο άτομο αποκλίνει από τα καλούπια της κανονικότητας που ορίζουν η εξουσία και η πατριαρχία.

Ωστόσο, η δολοφονία του Ζακ έφερε στην επιφάνεια ξανά το ζήτημα της απάθειας που ρημάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και επιτρέπει να οδηγηθεί η κοινωνία στον εκφασισμό της. Λίγο καιρό πριν την δολοφονία του, ο Ζακ είχε δηλώσει σε συνέντευξή του: “Όταν βλέπεις να επιτίθενται σε κάποιον, γιατί κοιτάς από την άλλη; Μπορείς να βάλεις μια φωνή. Να κάνεις κάτι.”. Δεκάδες άνθρωποι υπήρξαν μάρτυρες του λιντσαρίσματος που πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018 και σχεδόν κανείς τους δεν επενέβη. Το γεγονός αυτό ανέδειξε την αδιαφορία των φιλήσυχων νοικοκυραίων, οι οποίοι μένουν ψυχροί κι αμετακίνητοι μπροστά σε αποτρόπαιες πράξεις που συμβαίνουν σε άτομα πιο αδύναμα και αβοήθητα. Η απάθεια εκδηλώνεται καθημερινά, μέσα από την απεχθή στάση απέναντι σε όποιο άτομο δεν χωράει στο στενό καλούπι της ετεροκανονικότητας και υποφέρει από τις επιπτώσεις της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης: Στα queer άτομα που τολμούν να υπάρξουν ανοιχτά, στους ανθρώπους που κάνουν χρήση ουσιών, στους φτωχούς, στις μετανάστριες. Κάθε μορφή διαφορετικότητας γίνεται αντικείμενο περιθωριοποίησης, στιγματισμού ή βίας, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από μια θέση χαμηλά στην ταξική πυραμίδα, ενώ μεγάλο μέρος της κοινωνίας σιωπά ή και αναπαράγει το μίσος, με αστερίσκους και «ψευτο-ανησυχίες» για την τάξη και την ασφάλεια. Η απεχθής αυτή λογική, που θέλει κάποιες ζωές κατώτερες από άλλες, κανονικοποιεί την καταπίεση και δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου η διαφορετικότητα (έμφυλη, φυλετική κλπ) δεν γίνεται ανεκτή, αλλά κυνηγιέται, τιμωρείται και εξοστρακίζεται από τον δημόσιο χώρο.

Δυστυχώς, η δολοφονία της Zackie δεν φαίνεται να λειτούργησε αποτρεπτικά ή παραδειγματικά στην κοινωνία σε σχέση με το ζήτημα του κοινωνικού κανιβαλισμού και της δυσανεξίας απέναντι στην διαφορετικότητα. Από τότε κι έπειτα, δεν είναι λίγα τα περιστατικά επιθέσεων και λιντσαρίσματος σε μέλη της lgbtqi+ κοινότητας που ακολούθησαν, με πιο χαρακτηριστικό το περιστατικό που συνέβη στην πόλη μας, την Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στην πλατεία Αριστοτέλους, λίγα χρόνια πριν, με θύτες εκατοντάδες άτομα ιδιαίτερα νεαρής ηλικίας. Ακόμη ένα παράδειγμα του πως ο κοινωνικός κανιβαλισμός και εκφασισμός επιχειρεί να εξαπλωθεί, με αφετηρία μάλιστα τα σχολεία, με την συμβολή κράτους και οργανωμένης εκκλησίας, του κυριότερου και παλαιότερου φορέα της μισαλλοδοξίας στην χώρα μας.

Την παρούσα περίοδο που και ο οργανωμένος φασισμός επιχειρεί να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή, έχουμε χρέος να σταθούμε εμπόδιο. Ως αναρχικοί/ες, ως κομμάτια της πολυεθνικής εργατικής τάξης, οφείλουμε να μιλάμε για τη Ζackie Oh και για κάθε περιθωριοποιημένο άτομο που δεν εντάσσεται στις νόρμες που επιβάλλονται επάνω του. Η διαφορετικότητα, η απόκλιση από την ετεροκανονικότητα δεν πρέπει να αποτελούν λόγο διάσπασης της τάξης μας, αλλά αντίθετα, πρέπει να λογίζονται ως εφαλτήριο για την ενδυνάμωση και την ενότητα της απέναντι στον σεξισμό, τον φασισμό και τον ρατσισμό, που διασπείρονται ανάμεσα μας εσκεμμένα από κράτος και καπιταλισμό, για να μας κρατούν διαιρεμένους και καθηλωμένους, ώστε να είμαστε πιο αδύναμοι/ες.

Όλοι/ες στην πορεία για τα 8 χρόνια από την δολοφονία του Ζακ/της

Zackie Oh.

Δευτέρα 21/9, 19:00, Άγαλμα Βενιζέλου

Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της ΑναρχικήΟμάδας Πυρανθός και της Libertatia – συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Να τσακίσουμε τον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τον κοινωνικό εκφασισμό

13 χρόνια συμπληρώνονται κιόλας φέτος από εκείνη την μαύρη ημέρα που το μαχαίρι του νεοναζί χρυσαυγίτη Ρουπακιά δολοφόνησε τον αντιφασίστα ράπερ Παύλο Φύσσα (Killah P) στο Κερατσίνι. Ο Παύλος, που εκείνο το βράδυ παρακολουθούσε ποδοσφαιρικό αγώνα μαζί με την παρέα του σε κάποια καφετέρια της γειτονιάς του, επέλεξε να σταθεί όρθιος και να υπερασπιστεί τους δικούς του ανθρώπους -αλλά και την ίδια την έννοια του ανθρώπου γενικότερα- απέναντι στα ανθρωπόμορφα τέρατα, τα φασιστικά σκουπίδια. Την ίδια ώρα, οι μπάτσοι που βρίσκονταν παραδίπλα, απλά παρακολουθούσαν την σκηνή της δολοφονίας άπραγοι.

Η δολοφονία του Παύλου πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο που η επιρροή των ναζί στην κοινωνία βρισκόταν σε άνοδο. Κάτι λιγότερο από μισό εκατομμύριο Έλληνες έστειλαν στην Βουλή την Χ.Α. σε δυο διαδοχικές εκλογές το 2012. Η φτώχεια, η μιζέρια, η ανέχεια της εποχής των μνημονίων, λειτούργησαν ως λίπασμα για τον κοινωνικό εκφασισμό και οι Ναζί της Χρυσής Αυγής επιστρατεύτηκαν ως το αντίβαρο στην έντονη ριζοσπαστικοποίηση μεγάλης μερίδας της κοινωνίας και της εργατικής τάξης, την οποία καρπώθηκε –και φυσικά εξουδετέρωσε- λίγα χρόνια μετά ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως συμβαίνει κάθε φορά ιστορικά, το καπιταλιστικό σύστημα προωθεί εκείνες τις δυνάμεις που σπέρνουν την διχόνοια στην πολυεθνική εργατική τάξη, για να μας διασπάσει σε ντόπιους και “ξένους”, ώστε να είμαστε πιο αδύναμοι/ες απέναντί του. Ήταν λοιπόν μια εποχή που οι φασίστες πραγματοποιούσαν πογκρόμ ενάντια σε φτωχούς/ες μετανάστ(ρι)ες σε πλατείες και λαϊκές αγορές, επιδιώκοντας να στρέψουν την οργή του απλού κόσμου μακριά από τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων του, που δεν ήταν άλλες από την καταπίεση και την εκμετάλλευση κράτους και κεφαλαίου, την διαχείριση της κρίσης προς όφελος των αφεντικών.

Το αντιφασιστικό κίνημα δεν έκανε πίσω, παρά το γεγονός ότι οι ναζί δρούσαν υπό την κάλυψη της ΕΛΑΣ και τα αστυνομικά τμήματα είχαν γίνει εκλογικά κέντρα της ΧΑ.

Παντού, όπου το φασιστικό δηλητήριο προσπαθούσε να ξεχυθεί, σε πλατείες, γειτονιές, σχολές, σχολεία, εκεί ήταν και οι αντιφασίστ(ρι)ες για να απαντήσουν άμεσα και δυναμικά, σε μια μάχη που κράτησε για χρόνια -και που φυσικά σήμερα οξύνεται και πάλι.

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισε να φυλακίσει την Χρυσή Αυγή, προφανώς και δεν είχε να κάνει με κάποια ένδειξη “αντιφασισμού” από μεριάς της. Αντίθετα, η “δεξιά πολυκατοικία” ήταν ανέκαθεν κατακερματισμένη και η τότε κυβέρνηση ήθελε να σταματήσει τις διαρροές από ένα κομμάτι του εκλογικού σώματος που παραδοσιακά θεωρούσε δικό της.

Φυσικά, η φυλάκιση μερικών προσώπων ποτέ δεν είναι η απάντηση στον φασισμό, ο οποίος αποτελεί άλλωστε εφεδρεία του συστήματος. Έτσι, σήμερα βλέπουμε πως στην βουλή υπάρχουν 3 κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας: μια μίξη φασιστών και ακραίων χριστιανών, τους οποίους ψήφισαν συνολικά πάνω από 650 χιλιάδες πολίτες. Ταυτόχρονα, όλο το πολιτικό φάσμα έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά και τα περισσότερα μεγάλα κόμματα έχουν ενσωματώσει ακροδεξιές θέσεις σε μια σειρά από ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως η ίδια η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας -και συνεπώς το Ελληνικό Κράτος επίσημα- έχει πλέον εγκολπώσει μια ακροδεξιά κοινωνικοπολιτική ατζέντα, σε συνδυασμό με την ακραία νεοφιλελεύθερη που εφαρμόζει στην οικονομία. Ο Κ.Μητσοτάκης δήλωσε στην ΔΕΘ πως στην Ελλάδα δήθεν δεν έχουμε πρόβλημα με την ακροδεξιά. Μόνο που ξέχασε να αναφέρει πως η μισή ακροδεξιά βρίσκεται μέσα στο κόμμα του. Υπουργοί όπως ο Πλεύρης, ο Βορίδης και ο Άδωνις Γεωργιάδης προέρχονται από τον σκληρό πυρήνα της εθνικιστικής παράταξης και δεν είναι τυχαίο πως είναι αυτοί που αποτελούν τους “λαγούς” της Κυβέρνησης σε κάθε φλέγον ζήτημα –και όχι μόνο στο μεταναστευτικό. Οι ρατσιστικές πολιτικές του Ελληνικού Κράτους αποτυπώνονται καθημερινά, π.χ. απέναντι σε μειονοτικές ομάδες όπως οι Ρομά, με πληθώρα στυγνών εκτελέσεων μελών της κοινότητας από τους μπάτσους, με την παραμικρή αφορμή.

Η ανάθεση του Υπουργείου Μετανάστευσης σε αυτή την κλίκα, που στο παρελθόν δήλωνε ευθαρσώς πως οι μετανάστ(ρι)ες πρέπει να πυροβολούνται χωρίς δεύτερη σκέψη, έχει εκτοξεύσει τον αριθμό των δολοφονιών στα χερσαία και υδάτινα σύνορα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τους/τις 600+ νεκρούς/ες από το ναυάγιο που προκάλεσε το Λιμενικό στην Πύλο. Και όσοι όμως καταφέρνουν, κυνηγημένοι από τον πόλεμο και την φτώχεια που η ίδια η Δύση επιβάλει στις πατρίδες τους, να περάσουν τα σύνορα, τους περιμένει Γολγοθάς, όπως στην περίπτωση των μεταναστ(ρι)ών στην Σιντική Σερρών, οι οποίοι/ες ζουν σε ένα κλειστό καμπ-κολαστήριο σε άθλιες συνθήκες και τα αιτήματά τους ακόμη και για τα πιο βασικά είδη διαβίωσης απαντώνται με βία, κάτι που δεν τους επιτρέπει άλλη αντίδραση από το να καταφύγουν, με την σειρά τους, στην αντιβία. Ο νέος αντιμεταναστευτικός νόμος, που φέρει την σφραγίδα της Ε.Ε. –όπως και κάθε αντικοινωνική πολιτική- περιλαμβάνει μαζικές απελάσεις σε τρίτες χώρες μέσω “return hubs”, ευρεία καταγραφή των προσωπικών δεδομένων -ακόμη και των ανήλικων μεταναστ(ρι)ών- για μελλοντική χρήση, καθώς και τεράστιες δυσκολίες στις διαδικασίες αίτησης ασύλου, που γίνονται πιο αυστηρές και πιο ταχείες, όσον αφορά την αρνητική απάντηση φυσικά.

Στο διεθνές επίπεδο, τα πράγματα μοιάζουν εξαιρετικά σκούρα για τους από τα κάτω όλου του πλανήτη, καθώς σε μια σειρά από ισχυρές χώρες, οι εθνικιστικές και νεοφασιστικές δυνάμεις έχουν πάρει κεφάλι. Η παρατεταμένη κρίση του συστήματος γεννάει πολέμους και φτώχεια και, όπως πάντα, η ακροδεξιά είναι εκεί να αναλάβει δράση για χάρη του Κεφαλαίου. Ξεκινώντας φυσικά από τον ακραίο ρατσιστή νεο-φασίστα Τραμπ, που έχει κηρύξει άτυπο εμφύλιο πόλεμο στον μισό πληθυσμό των ΗΠΑ και έχει επιτεθεί στρατιωτικά σε κάθε γωνιά του πλανήτη, φτάνουμε μέχρι το χαϊδεμένο παιδί της Ε.Ε, τον Ουκρανό Β.Ζελένσκι, που έχει ενσωματώσει στους επίσημους κρατικούς μηχανισμούς όλες τις ακροδεξιές και ναζιστικές οργανώσεις που τον βοήθησαν να ανέλθει στην εξουσία. Απέναντί του βρίσκεται ένας πολεμοχαρής ημι-φασίστας παραδοσιοκράτης, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, που έχει επιβάλει σιωπή νεκροταφείου στο εσωτερικό της χώρας του. Λίγο παραδίπλα, η Ευρώπη συντηριτικοποιείται ταχύτατα, με νέες ακροδεξιές δυνάμεις να κερδίζουν έδαφος και κάποιες χώρες να είναι ήδη υπό την ηγεσία νεοφασιστικών κυβερνήσεων. Η απειλή του πολέμου, η στροφή στην πολεμική οικονομία και όσα αυτή συνεπάγεται για το καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα, δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο τις συνθήκες διαβίωσης της εργατικής τάξης, ακόμη και σε παραδοσιακά ισχυρές χώρες όπως η Γερμανία. Η αδυναμία των ριζοσπαστικών δυνάμεων να προτείνουν μια επαναστατική πολιτική ρήξης με το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα, δίνει την ευκαιρία στην ακροδεξιά να εμφανιστεί και πάλι ως “αντισυστημική”, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πρόσφατη νίκη των ναζί του AfD στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ.

Και στην μέση όλων αυτών, το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του σύγχρονου φασισμού-ολοκληρωτισμού: Η γενοκτονία των Παλαιστινίων από το δολοφονικό, σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ. Η συνενοχή και η συμμετοχή, έμμεση ή άμεση, όλης της ανεπτυγμένης Δύσης –και φυσικά, του Ελληνικού Κράτους- σε αυτή την σφαγή, αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως το Κεφάλαιο δεν έχει ιδεολογία: Οι καπιταλιστές και οι πολιτικοί λακέδες τους μπορούν να αποποιηθούν κάθε φιλελεύθερη αξία μπροστά στα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα. Είναι μια γενοκτονία που συμβαίνει σε live μετάδοση, μπροστά στα μάτια μας, στην οποία όλοι θα καμώνονται πως εναντιώθηκαν σε 50 χρόνια από σήμερα, ακριβώς όπως συνέβη και με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων.

Επιστρέφοντας στα “δικά μας”, θα εθελοτυφλούσαμε αν δεν αντιλαμβανόμασταν πως τον τελευταίο καιρό οι εγχώριοι φασίστες επιχειρούν να κερδίσουν χώρο στην δημόσια σφαίρα και να βγουν από τις τρύπες τους. Ενθαρρυμένοι από την όξυνση του συντηρητισμού και του κοινωνικού εκφασισμού που προωθούν Κράτος και Κεφάλαιο, σε συνεργασία φυσικά με τον σκοταδιστικό θεσμό της οργανωμένης Εκκλησίας, κάνουν την εμφάνισή τους και πάλι, βρωμίζοντας με τα συνθήματα και την παρουσία τους τις γειτονιές μας, τα σχολεία, τους δημόσιους χώρους. Σπάνια βέβαια δηλώνουν τα πιστεύω τους στα φανερά, ενώ κινούνται σε πολυάριθμα ομαδάκια, καθώς η μοίρα του φασίστα είναι να κοιτάζει συνεχώς πίσω από την πλάτη του και να φοβάται μέχρι και την σκιά του. Στόχο τους αποτελούν πάντα οι μετανάστ(ρι)ες, αλλά και όλα τα υπόλοιπα υποβαθμισμένα κοινωνικά κομμάτια που ήδη βάλλονται από το σύστημα και δεν χωράνε στο τρίπτυχο “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια”, όπως η lgbtqi+ κοινότητα. Σκοπός τους να διασπάσουν για άλλη μια φορά την τάξη μας για χάρη των αφεντικών, για αυτό και η προπαγάνδα τους πολλαπλασιάζεται, ενώ δείχνουν να έχουν παραπάρει θάρρος, με επιθέσεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης. Η αποφυλάκιση του νεοναζί υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής Κασιδιάρη δείχνει να έχει προκαλέσει ενθουσιασμό στα περισσότερα από τα μικροσκοπικά γκρουπούσκουλα της ακροδεξιάς, από τους φονταμενταλιστές χριστιανούς μέχρι τους “ιδεολόγους” ναζί και τους “πατριώτες” influencer των social media. Να είναι όμως σίγουροι πως τα γέλια τους θα κοπούν βίαια.

Η απάντηση στον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τον κοινωνικό εκφασισμό οφείλει να είναι δυναμική και πολύπλευρη. Από την μία, τα υγιώς σκεπτόμενα κομμάτια της τάξης μας οφείλουν να αναδείξουν τον δολοφονικό και διχαστικό ρόλο τους και να τους απομονώσουν από κάθε κοινωνικό πεδίο, να εξασφαλίσουν έμπρακτα πως το δηλητήριό τους δεν θα αγγίξει τις καρδιές των συνανθρώπων μας, ειδικά της νεολαίας. Από την άλλη, το μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα, σάρκα από την σάρκα των καταπιεζόμενων τάξεων, οφείλει να σταθεί -με όποιον τρόπο χρειαστεί- εμπόδιο σε κάθε οργανωμένη απόπειρά τους να πατήσουν πόδι δημόσια στους δρόμους της πόλης μας, των γειτονιών μας, σε κάθε τους προσπάθεια να βλάψουν τα ήδη πιο βαλλόμενα κομμάτια της τάξης μας.

Τόσο η παλαιότερη, όσο και η πιο πρόσφατη ιστορία του τόπου μας, αλλά και όλου του πλανήτη, μας δίδαξε πως ο φασισμός τσακίζεται στους δρόμους και όχι στις αίθουσες των δικαστηρίων ή στα κοινοβούλια. Ο αντιφασισμός δεν αποτελεί μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή στον χρόνο, ούτε και μια μόδα που ακολουθείται κατά το δοκούν και εκ του ασφαλούς. Αντιφασισμός σημαίνει συνεχής επαγρύπνηση της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων, απέναντι στην τελευταία εφεδρεία του συστήματος, τα πιστά τσιράκια των αφεντικών. Απέναντι στους εχθρούς του ανθρώπου, τους πολέμιους της ελευθερίας.

Όλοι και όλες στους δρόμους. Όλοι και όλες στην αντικρατική-αντιφασιστική διαδήλωση για τα 13 χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα: Παρασκευή 18/9, 18:00, Καμάρα.

Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός και της συλλογικότητας για τον ελευθεριακό κομμουνισμό Libertatia.

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό