Στη Motor Oil, στη Λέσβο και στη Σάμο η τάξη μας δολοφονείται.
Την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου σημειώνεται έκρηξη στα διυλιστήρια της Motor Oil (όμιλος Βαρδινογιάννη) στην Κόρινθο με αποτέλεσμα 2 νεκρούς εργάτες και 2 τραυματίες. Λίγες μέρες μετά, την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου στο ίδιο ακριβώς μέρος νέα έκρηξη οδηγεί σε 4 τραυματίες εργάτες. Την Δευτέρα 19 Οκτωβρίου το Λιμενικό ανατρέπει βάρκα με μετανάστες λίγο έξω από την Λέσβο αφήνοντας πίσω 6 νεκρούς, ενώ μόλις λίγες ώρες αργότερα νέο “ναυάγιο” λαμβάνει χώρα και στην Σάμο με άλλους 6 νεκρούς. Αυτά συνέβησαν μόνο το τελευταίο διάστημα αλλά αποτελούν πλέον κομμάτι της καθημερινότητας μας.
Κάθε χρόνο μετράμε εκατοντάδες νεκρούς εργαζόμενους (τουλάχιστον 200 καταγεγραμμένους μόνο πέρυσι – τα νούμερα είναι αντίστοιχα και φέτος) και πολλαπλάσιους τραυματίες. Η αιτία είναι σχεδόν πάντα η ίδια: το κέρδος των αφεντικών. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των “ατυχημάτων” οφείλεται σε ελλιπή μέτρα ασφαλείας στους χώρους εργασίας ή σε δύσκολες και πολύ εντατικές συνθήκες εργασίας. Για τα αφεντικά, η ζωή του εργαζόμενου είναι αναλώσιμη και έχει λιγότερη αξία από τα αμελητέο κόστος ενός αισθητήρα που μπορεί να εντοπίσει μια διαρροή και να αποτρέψει μια έκρηξη, ή από το να του δώσει ρεπό όταν εργάζεται με καύσωνα στις σκαλωσιές μιας οικοδομής ή από το να τον στείλει σπίτι του όταν είναι εμφανώς εξουθενωμένος. Υπάρχουν πολλά πρόσφατα παραδείγματα, όπως η έκρηξη στην Βιολάντα, που οδήγησε στον θάνατο 5 εργαζόμενων λόγω διαρροής αερίου και ελλιπούς συστήματος πυρασφάλειας, αλλά και στον Ασπρόπυργο με 2 νεκρούς. Μάλιστα, στην περίπτωση της Βιολάντα, είδαμε μέχρι και απολύσεις εργαζομένων, περικοπές μισθών και εκβιασμούς από στελέχη της επιχείρησης σε όσους και όσες κατέθεσαν πως υπήρχαν ήδη καταγγελίες από τους εργαζόμενους για οσμή αερίου καιρό πριν την έκρηξη.
Όσον αφορά την Motor Oil, είναι εταιρεία που ανήκει στην οικογένεια Βαρδινογιάννη (μια εκ των πλουσιότερων στην Ελλάδα) και έχει μεγάλο ιστορικό με νεκρούς εργαζόμενους και τραυματίες. Ωστόσο, όπως όλοι οι σωστοί εφοπλιστές και καναλάρχες (STAR, ALPHA), φρόντισαν η είδηση για τους νεκρούς να πάρει περιορισμένη έως καθόλου έκταση στον δημόσιο λόγο.
Όλα αυτά φυσικά δεν θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς τις πλάτες του κράτους. Ακολουθώντας τις προσταγές των επιχειρηματιών, ψηφίζουν το ένα αντεργατικό νομοσχέδιο μετά το άλλο, πετσοκόβοντας τα δικαιώματα των εργαζομένων και εντατικοποιώντας ακόμη περισσότερο την εργασία με 13ωρα και υπερωρίες. Ταυτόχρονα, στα πλαίσια της σταδιακής εξάλειψης του κοινωνικού κράτους, αφήνουν υποστελεχωμένη την επιθεώρηση εργασίας, αφού σε κάθε έναν επιθεωρητή αναλογεί ο έλεγχος 1500 επιχειρήσεων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι καταγγελίες των εργαζόμενων να μην έχουν κάποιο αντίκρισμα και να μην μπορούν να διερευνηθούν, ούτε να γίνει ο απαραίτητος έλεγχος στις επιχειρήσεις (σε όσες τέλος πάντων δεν τα έχουν κάνει πλακάκια με τους θεσμούς του κράτους). Έτσι, το κράτος κλείνει το μάτι σε εργοδοτικές αυθαιρεσίες και εκβιασμούς τύπου Βιολάντα. Ακόμη και στις σπάνιες περιπτώσεις που οι εργοδότες θα καταδικαστούν, τα δικαστήρια θα φροντίσουν οι ποινές τους να είναι χάδια.
Ίδια είναι και η κατάσταση στα σύνορα. Κάθε μέρα που φεύγει αφήνει πίσω της πνιγμένες μετανάστριες στην θάλασσα του Αιγαίου από το Λιμενικό. Άνθρωποι που ξεριζώνονται από τα σπίτια τους για να ξεφύγουν από πολέμους, γενοκτονίες, την φτώχεια και γενικότερα συνθήκες για τις οποίες ευθύνονται κατά βάση τα ίδια τα δυτικά καπιταλιστικά κράτη, διασχίζουν τα ευρωπαϊκά σύνορα για να βρουν κάπου αλλού μια ελπίδα για επιβίωση. Όμως, από την άλλη μεριά των συνόρων τους περιμένει η θανατοπολιτική του ελληνικού κράτους που πλέον είναι πιο έντονη από ποτέ λόγω των νέων αντιμεταναστευτικών νόμων. Οι επαναπροωθήσεις (pushbacks) έχουν πλέον κανονικοποιηθεί και έχουν οδηγήσει στον θάνατο χιλιάδων μεταναστών, μετατρέποντας το Αιγαίο στο μεγαλύτερο νεκροταφείο. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι το ναυάγιο της Πύλου με τουλάχιστον 600 νεκρούς όταν το λιμενικό βύθισε το σκάφος που επέβαιναν οι μετανάστες. Στα ίδια πλαίσια, στην Λέσβο και στην Σάμο οι βάρκες των μεταναστών εμβολίστηκαν ή ανατράπηκαν στην προσπάθεια τους να αποφύγουν τους δολοφόνους του λιμενικού, οδηγώντας σε 12 νεκρούς συνολικά.
Το επικοινωνιακό μοτίβο του κράτους είναι πάντα το ίδιο. Οι βάρκες, ακόμη κι αν είναι φουσκωτές, είτε “πέφτουν εσκεμμένα” πάνω στο πλοίο του λιμενικού, είτε αναποδογυρίζουν από μόνες τους. Και εντελώς συμπτωματικά δεν υπάρχει υλικό από τις κάμερες των πλοίων. Το ελληνικό κράτος πρακτικά έχει δώσει το ελεύθερο στο λιμενικό να δολοφονεί μετανάστες και να καταφεύγει σε κάθε είδους αυθαιρεσία, παρέχοντας του κάλυψη. Ακόμη όμως κι αυτοί που καταφέρνουν να φτάσουν στην στεριά και να αιτηθούν άσυλο συχνά φυλακίζονται για πολλούς μήνες σε κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως στη Σιντική Σερρών με άθλιες συνθήκες διαβίωσης και εντεταμένη καταστολή αν σηκώσουν κεφάλι.
Η τάξη μας, ντόπιοι και μετανάστριες, οφείλει να ανασυνταχθεί και να οργανωθεί απέναντι στην βαρβαρότητα του κράτους και του καπιταλισμού. Να μην έχουμε άλλους νεκρούς στην πλευρά μας. Να οργανώσουμε τους αγώνες μας μέσα από τα σωματεία, τις γειτονιές μας, τις σχολές μας και κατ’ επέκταση όλα τα πεδία στα οποία υπάρχουμε. Χωρίς αναθέσεις, χωρίς ηγέτες. Αδιαμεσολάβητα. Να δημιουργήσουμε τις κοινωνικές σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ μας που θα μας φέρουν δίπλα τον έναν με την άλλη. Να κάνουμε όλα αυτά τα οποία τρέμουν.
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
